Posłaniec  Matki Boskiej Saletyńskiej rok XVI, sierpień – wrzesień 1936, nr 8/9

         18 czerwca. Na zakończenie oktawy Bożego Ciała urządzono  uroczystą procesję na rynku dębowieckim, gdyż w sam dzień święta nie mogła się ona odbyć z powodu ulewnego deszczu.

Ustawiono na rynku cztery ołtarze wspaniale urządzone. Czekają one na Chrystusa, który

                   Zagrody nasze widzieć przychodzi

                   I jak się Jego dzieciom powodzi

         Po uroczystych nieszporach wyrusza procesja. Obok baldachimu kroczy w poważnym  nastroju, w swych malowniczych mundurach z karabinami na ramieniu i szablami przy boku – „Gwardia”. Srebrne głosiki dzieci powtarzają zgodnie słowa uwielbienia: „ Święty, święty, święty, Pan Bóg Zastępów”,

i  ścielą kwiaty  tam ” którędy Pańskie iść będą nogi”. Na przedzie długa kolumna  braci, kleryków i kapłanów, a wokoły tysięczna rzesza parafian, nucących z serca: „Twoja cześć, chwała, nasz wieczny Panie”.

         Stary rynek rozbrzmiewał  śpiewami i zakwitł różnobarwnym tłumem, w którym przebija zieleń wianków przyniesionych do poświęcenia. Kiedy przy czwartym ołtarzu zabrzmiał donośnie hymn uwielbienia i podzięki „ Te Deum laudamus”, celebrans wzniósł nad klęczącą rzeszą  wiernych złocistą  monstrancję, błogosławiąc parafii na codzienne troski i prace, na znój i walkę życiową… Schyliły się kornie czoła, a Chrystus jak niegdyś na Górze Błogosławieństw, zdawał się  przemawiać do serc swoich czcicieli: „Błogosławieni!...”

                                                                  „Stary Przyjaciel”

         Przytoczony tekst pochodzi z ręki któregoś z księży saletynów, kryjącego się pod pseudonimem, odpowiedzialnego w Posłańcu  za kącik dla dzieci. Wyjaśnia on we wstępie do kroniki, że to zadanie, pod nieobecność kronikarza, nałożył na niego ks. Józef Szczepański, który w 1936r. był  redaktorem wydawnictwa. Prezentowane zdjęcie pochodzi z 1936r.