Ks. Zygmunt Męski

Osobistością wielkiego formatu w historii Dębowca był ks. prałat  Zygmunt Franciszek Męski. Urodził się 16 sierpnia 1872r. w Borku  w parafii Jedlicze. Po szkole podstawowej  uczył się w latach 1884 – 1891 w Gimnazjum w Sanoku a następnie w latach 1891 – 1895 odbył studia teologiczne  w Przemyślu, gdzie otrzymał  święcenia kapłańskie 9 lipca 1895r. Konkursowy egzamin na proboszcza zdał w 1898r. W latach 1895 – 1896 był wikarym w Głogowie Małopolskim, później wikarym w Dębowcu ( 1896 – 1897 ), administratorem a następnie proboszczem dębowieckim do 1923r. Stąd został powołany na probostwo  do kolegiaty w Jarosławiu a następnie obdarzony przez biskupa  godnością kanonika i proboszcza katedry w Przemyślu.  Najbogatszy okres w życiu ks. Prałata Męskiego to czas duszpasterzowania w Dębowcu. Stąd został powołany do Jasielskiej Rady Powiatowej jako członek Wydziału Powiatowego i prezes Zarządu Kółek Rolniczych. Za jego staraniem powstał w Dębowcu budynek banku spółdzielczego, w którym po rozbudowie ma obecnie siedzibę urząd gminy. Pod jego patronatem zbudowano w 1903r. szkołę. Jego podpis widnieje  na wszystkich protokołach w archiwalnej książce  posiedzeń Rady Szkolnej, której był przewodniczącym. On przyjmował pierwszych saletynów na dębowiecką ziemię, żyjąc z nimi w wielkiej przyjaźni i błogosławił dziełu wznoszenia, w latach 1910 – 1911, kaplicy i budynku Domu Macierzystego. W 1913r. zbudował plebanię, w którą włożył własne fundusze   rodzinne i pensję posła do parlamentu austriackiego. Za jego staraniem został zbudowany most na Wisłoce, łączący Zarzecze z Dębowcem oraz budynek wikarówki. Znał dobrze język niemiecki i łacinę. W Dębowcu, razem z parafianami, przeżył front I wojny światowej, broniąc ludności przed szykanami  kozaków carskich. Ze spichlerzy plebańskich, z sadu, stawu i lasu rozdawał, co miał, wspomagając wszystkich potrzebujących. Odbudował kościół po zniszczeniach  I wojny światowej.  Ksiądz prałat był zawsze pogodny, życzliwy, bardzo dobry i wyrozumiały dla ludzi. Odwiedzał chorych, świadcząc często posługę kapłańską bez honorarium. Sam spowiadał dzieci do I  Komunii Świętej i uczył katechizmu.

         Kiedy otrzymał przeniesienie  do Jarosławia w czerwcu 1923r., musiał wyjeżdżać nocą, ponieważ ludzie  nie chcieli go puścić. Po jego odjeździe był powszechny płacz dzieci, młodzieży i starszych, odwiedzających go później w Jarosławiu. W marcu 1935r. mianowano go proboszczem Kanonikiem Kapituły Przemyskiej  i Dziekanem miasta Przemyśla, gdzie spadło na niego wiele obowiązków. Był sędzią w sądzie biskupim, wizytatorem księży dziekanów i szkół średnich, egzaminatorem i patronem szkoły organistowskiej a później penitencjarzem katedry. Przeżył II wojnę światową w Przemyślu, zmarł 5 października 1949r. 

Ks. Zbigniew Jan Czuchra MS