Stowarzyszenie Miłośników Dębowca i Okolicy

Copyright ©                                                                    

KALENDARIUM WAŻNIEJSZYCH WYDARZEŃ

Z DZIEJÓW DĘBOWCA

VII-XII w. – Wzmianka o wczesnośredniowiecznym grodzie w Dębowcu.

VIII-IX w. –  Powstanie grodów wiślańskich, okres formowania się pierwszych ośrodków państwotwórczych Słowian; następowała chrystianizacja południowej Polski.

X-XI w. –  Akcja osadnicza prowadzona przez benedyktynów tynieckich.

XI-XII w. –  Istnienie osady Dębowiec typu wiejskiego.

1241 – Wzmianka historyczna o Dębowcu jako osadzie, która wspomina niszczycielski napad Tatarów na Dębowiec i uprowadzenie mieszkańców do niewoli. 

1259-1260 – Kolejny najazd Tatrów na Dębowiec.

1287-1288 – Niszczycielski najazd Tatarów na Dębowiec dokonał całkowitego spustoszenia miejscowości.

XIII w. – Prawdopodobnie Dębowiec był już miastem królewskim na prawie polskim.

1328 – Pierwsza informacja źródłowa A. Theinera o istnieniu parafii w Dębowcu, która liczyła 432 osoby.

1338.06.09 –   Król Kazimierz Wielki uposaża kościoł parafialny i rektora szkoły parafialnej w Dębowcu.

1342 – Informacja Jana Długosza o drewnianym kościele św. Bartłomieja w Dębowcu i funkcjonowaniu parafii.

1349.08.15 – Król Kazimierz Wielki aktem lokacyjnym przenosi Dębowiec jako miasto królewskie z prawa polskiego na prawo magdeburskie. Miasto otrzymało bogate uposażenie, 108 łanów ziemi, czyli ponad 4300 morgów (100 łanów dla miasta i 8 łanów dla wójta). Pierwszym wójtem dziedzicznym Dębowca był Mikołaj z Bakowa.

1363.05.09 – Król Kazimierz Wielki wydaje w Dębowcu dokument, w którym powierza Mikołajowi Czocznarowi osadzenie na prawie magdeburskim wieś Harklową.

1365.05.13 – Wizyta króla Kazimierza Wielkiego w Dębowcu w celach handlowych.

1367 – Król Kazimierz Wielki nadał Dębowcowi przywilej zwalniający tę miejscowość od cła królewskiego w Wojniczu.

1367 – Niemiec Hanko Weys, już jako były wójt dębowiecki, nabywa wójtostwo w Jaśliskach.

1369.08.16 –  Król Kazimierz Wielki wydaje w Dębowcu dokument, w którym powierza Mikołajowi z Nysy osadzenie na prawie magdeburskim wieś Głęboką.

1369.08.24 –  Król Kazimierz Wielki wydaje w Dębowcu dokument, w którym powierza Mikołajowi z Nysy osadzenie na prawie magdeburskim wieś Lipnicę.

1383 – Pierwsza wzmianka źródłowa o jatce rzeźniczej w Dębowcu.

1386 – Król Władysław Jagiełło zezwala miastu Dębowiec na odbywanie targów w nie określone dni tygodnia oraz jarmarków przez tydzień Zielonych Świąt.

1399.07.15 – Mikołaj swoje wójtostwo w Dębowcu sprzedał Zygmuntowi ze Sławkowic za 500 grzywień, 1 konia i postaw sukna brukselskiego.

1423 – Król Władysław Jagiełło nadaje Hankowi de Robirstein za zasługi wojenne wójtostwo w Dębowcu.

1423 – Źródła historyczne informują o rzemieślnikach w Dębowcu takich, jak: rzeźnicy, szewcy, piekarze, a także mówią o istnieniu miejskiej łaźni.

1433-1442 – Sławny rycerz Marcin z Wrocimowic wójtem i tenutariuszem w Dębowcu.

1442-1464 – Hynek Biberstein, starosta biecki i były kucharz królowej Zofii, był wójtem dębowieckim.

1444 – Marcin z Dębowca, syn Marcina z Wrocimowic, w czasie bitwy pod Warną dostał się do niewoli tureckiej,  w której przebywał ok. 20 lat. 

1465-1482 – Ks. Krzysztof z Dębowca, syn Pawła, notariuszem i wikariuszem kapituły katedralnej w Krakowie na Wawelu.

1466-1467 –  Epidemie i zarazy pustoszą teren Dębowca i okolicy.

1471.09.30 – Król Kazimierz Jagiellończyk wyznacza za pożyczkę 100 grzywien Andrzejowi Tretka de Brzana 6 grzywien rocznie z dochodów królewskich z Dębowca.

1471 – Pożar Dębowca.

1472 – Dębowiec został tenutą – dzierżawą dóbr królewskich, czyli starostwem niegrodowym.

1474 – Najazd 6-tysięcznego odziału Tomasza Tarczaya z Lipian, który należał do wojsk węgierskich króla Macieja Korwina i zniszczenie Dębowca i okolic. Wówczas spłonął kościół parafialny i większość zabudowań dębowieckich.

1482-1483 – Panuje w Dębowcu wściekła zaraza.

1493 – Król Jan Olbracht zezwolił Janowi Gromnickiemu Wielopolskiemu na zamianę dóbr królewskich w jego tenucie (tj. Miasto Dębowiec z przedmieściem i wsiami: Łazy Dębowieckie, Zarzecze, Wola Dębowiecka, Majscowa) zapisane jego przodkom, z jakimkolwiek poddanymi Królestwa za dobra dziedziczne.

1494 –  Dębowiec dotyka powódź. W związku z tym miasto otrzymuje zwolnienie na okres dwóch lat od czynszu z blechu miejskiego.

1496-1497 –  Ponowny wielki pomór w Dębowcu.

1498 –  Najazd na Dębowiec i okolicę Tatarów, Turków i Wołochów - zrównano z ziemią wsie i miasta aż do Pilzna.

XV w. – Królewska komora celna w Dębowcu.

XV w. – Dębowiec utrzymuje bliskie kontakty handlowe z Bardejowem na Węgrzech (dziś Słowacja).

XV-XVI w. – Okres największego rozkwitu Dębowca. Miasto posiada swój browar, młyn, folusz, blech. Jest silnym ośrodkiem handlowym. Posiada komorę celną i prawo składowania towarów oraz własną miarę dębowiecką.

1512 – Pożar miasta Dębowca, spłonął zamek dębowiecki.

1518.02.18 – Król Zygmunt I Stary sprzedał za 5111 grzywień z prawem piewoodkupu Marcinowi Myszkowskiemu miasto Dębowiec z wioskami: Zarzecze, Wolą Dębowiecką, Łazami Dębowieckimi i Majscową.

1518 – Król Zygmunt I Stary na prosbe Mikołaja Gromnickiego potwierdza dokument lokacyjny Dębowca przez króla Kazimierza Wielkiego wydany w dniu 15 sierpnia 1349 r.

1528-1777 – Dębowiec starostwem niegrodowym.

1529 – Ks. Wojciech z Dębowca proboszczem w Cieklinie.

1533 –  Jan Tarło ze Szczekarzowic (zm. 1550), krajczy koronny i starosta pilzneński, został starostą dębowieckim.

1535 – Przywilej królewski na targi w Dębowcu, na mocy którego mają się one odbywać w poniedziałki oraz przywilej na jarmark w dniu św. Marcina (11 listopada).

1550 – Mikołaj Tarło (zm.1571), sekretarz królewski, podczaszy wielki koronny królowej Barbary, chorąży sandomierski, został starostą dębowieckim.

1559.05.03 – Król Zygmunt August wydał mandat, w którym orzekł, że poddani Mikołaja Tarły mają odrabiać pańszczyźnę dwa dni tygodniowo z łanu, 1 dzień z półłanka i podwód jednodniowy (podróż jednodniowa).

1569 –  Mocą przywileju królewskiego zakazuje się osiedlania w mieście Żydów.

1571 – Jadwiga Tarło, córka Mikołaja i późniejsza żona Jerzego Mniszcha, przejęła starostwo dębowieckie.

1585 – Cech tkaczy w Dębowcu otrzymał statut cechowy, wzorowany na statucie tkaczy w Bieczu.

1586 – Jerzy Mniszech (1548-1613), kasztelan radomski, wojewoda sandomierski, krajczy wielki koronny, żupnik ruski, starosta lwowski, sanocki, poprzez ożenek z Jadwigą Tarło otrzymał starostwo dębowieckie oraz miejscowości: Potok, Sambor, Laszki Murowane, Chyrów i Bąkowice.

1589.03.25 – Dębowiec poniósł wielkie szkody od Bartłomieja Gniewosza i jego żołnierzy, należących do pułku Mikołaja Zebrzydowskiego.

1595 – Przywilej statutu dla cechu wielkiego, czyli gajnego w Dębowcu.

1595 – Pierwsza wzmianka o istnieniu przy drodze królewskiej tzw. szpitalki, czyli parafialnego domu ubogich oraz drewnianej kaplicy na cmentarzu.

1596 – Uposażenie kościoła parafialnego w Dębowcu wynosiło 1 ½ łana ziemi.

1602 – Budowa plebanii w Dębowcu.

1602 – Budowa kościoła św. Krzyża w Dębowcu na tzw. Dąbrowie.

1605 – W Dębowcu na zamku Jerzego i Jadwigi Mniszchów gościło poselstwo cara Dymitra Samozwańca prosząc o rękę ich córki Maryny Mniszchównej (1588-1614).

1606.05.08 – Uroczysta koronacja Maryny Mniszchównej na carową Rosji w Soborze Uspieńskim na Kremlu.

1609.08.03 – Starosta dębowiecki Jerzy Mniszech wraz z wojskiem polsko-litewskim pod wodzą hetmana Stanisława Żółkiewskiego, jako zwycięzca stanął u bram Moskwy.

1610 – Udział Jerzego Mniszcha w bitwie pod Kłuszynem, gdzie wojsko polskie pokonało wojska moskiewskie.

1613 – Cech szewski w Dębowcu otrzymał przywilej statutu od króla Zygmunta III Wazy.

1623 – Wymarli wszyscy kmiecie w Majscowej, Zarzeczu i Woli Dębowieckiej.

1624 – Najazd Tatrów na Dębowiec.

1624.07.05 – W Dębowcu grad o wielkości orzechów zniszczył zasiewy i wyrządził ogromne szkody w ogrodach, sadach i na łąkach.

1625 – Fundacja folwarku (17 ha ziemi) na rzecz szpitala parafialnego przez Jadwigę Mniszech, wojewodzinę i starościnę dębowiecką, a jednoczesnie matkę Maryny – carycy, żony cara Dymitra Samozwańca.

1626.04.01 – Wielki pożar Dębowca: wówczas spłonęło całe miasto z wyjątkiem kościoła parafialnego i siedmiu najbliższych domów wokół niego.

1629 – Tatarzy napadli na Dębowiec, a ludność uprowadzili w jasyr.

1629 – Porwanie (tzw. raptus puellae) wojewodzianki Eufrozyny Mniszchównej, córki Jerzego i Jadwigi Mniszchów, z dworu dębowieckiego przez szlachcica Hermolausa Jordana z Samoklęsk. Jordan ożenił się z Eufrozyną.

1633 – Cech krawiecki w Dębowcu otrzymał przywilej statutu od króla Władysława IV Wazy.

1650 – Wylew Wisłoki w Dębowcu.

Poł. XVII w. – W Dębowcu doszły jeszcze dwa kolejne jarmarki: na Zielone Święta (Zesłanie Ducha Świętego) i na św. Bartłomieja (24 sierpnia).

1652-1653 – Epidemia chorób zakaźnych (tzw. morowe powietrze) nawiedziła Dębowiec.

1654 – Tatarzy najechali i złupili Dębowiec i okolicę.

1655.01.22 – Jerzy Jan Wandalin Mniszech starostą w Dębowcu.

1655-1656 – Pobyt wojsk szwedzkich króla Adolfa Gustawa w Dębowcu przyczynił się do zubożenia materialnego i demograficznego jego mieszkanców. Szwedzi zrabowali skarbiec kościelny.

1657.03.19 – Najazd na Dębowiec wojsk siedmiogrodzkich i kozackich księcia Jerzego II Rakoczego z Węgier i spalenie Dębowca. Mordy, rabunek, pomordowani bez głów leżeli koło drogi a głowy na kołkach wisiały.

1658-1679 – W Dębowcu i okolicy szaleje zaraza, pomór.

1663 – Florian Kulczycki, dzierżawca Jerzego Wandalina Mniszcha, wybudował w Dębowcu

            na gruncie miejskim dom propinacyjny i w nim umieścił Żyda, aby on był konkurencją dla karczmy miejskiej

1669 – Napad starosty dębowieckiego Jerzego Wandalina Mniszcha na mieszczan w Dębowcu.

1669.11.30 – Król Michał Wiśniowiecki daje miastu Dębowiec salvam conductum przeciw staroście dębowieckiemu. 

1669 – Zwolnienie mieszczan dębowieckich po wieczne czasy od pańszczyzny.

1670.08.13 – Król Michał Wiśniowiecki daje miastu Dębowiec salvam conductum przeciw staroście dębowieckiemu.

1676 – Fundacja prebendy w Dębowcu przez Marcina Sarneckiego, rajcę bieckiego, który ufundował ołtarz Niepokalanego Poczęcia NMP w kościele parafialnym oraz ulokował kapitał 1000 złp na kahale żydowskim w Nowym Żmigrodzie. Było to uposażenie kapłana prebendariusza.

1676.03.11 – Król Jan III Sobieski daje miastu Dębowiec salvam conductum przeciw staroście dębowieckiemu.

1676.03.11 – Król Jan III Sobieski na sejmie koronacyjnym zatwierdza poprzednie przywileje dla miasta Dębowiec i dodaje dwa jarmarki: na św. Jana Chrzciciela (24 czerwca) i w święto Podwyższenia Krzyża (14 września). Do tej chwili dębowczanie posiadali przywilej na trzy jarmarki: w uroczystość Zesłania Ducha Świętego (Zielone Świątki), na św. Bartłomieja (24 sierpnia) oraz na św. Marcina (11 listopada).

1678 – Fundacja przez Jana Sarneckiego ołtarza Niepokalanego Poczęcia NMP w kościele parafialnym w Dębowcu.

1679-1680 – Morowe powietrze skłoniło większość mieszkańców do opuszczenia miasta Dębowca.

1688.01.28 – Przecław Szembek i Franciszek Lanckoroński wydzierżawiają jako administratorowi czopowego województwa krakowskiego Janowi Małnowskiemu czopowe z Dębowca.

1695.05.13 – Król Jan III Sobieski ustanowił dwa dodatkowe jarmarki dla Dębowca w święto: Katarzyny Aleksandryjskiej (25 listopada) i św. Agnieszki (21 stycznia), aby podnieść z upadku gospodarczego tę miejscowość.

XVII w. – Namalowanie na płótnie obrazu św. Bartłomieja w Dębowcu, obecnie w ołtarzu głównym kościoła parafialnego.

XVII w. – Wybudowanie kapliczki, tzw. Mikołajka z obrazem Matki Bożej Częstochowskiej.

1709 – Przejście przez Dębowiec wojsk rosyjskich cara Piotra I.

1711.02.11 – Mieszczanie dębowieccy pod przywództwem Krzysztofa i Wojciecha Praszkowiczów napadli na plebanię, wyłmali drzwi i wybli okna, zaś samego kapłana prebendariusza obrzucili obelgami. Główny sprawca zajścia Wojciech Praszkowicz, były wójt dębowiecki, został w kościele wyklęty przez ks. proboszcza Tomasza Jedlińskiego, a kościół parafialny zamknięto na okres trzech dni.

1711.09.01 – Dzierżawcą folwarku szpitala ubogich w Dębowcu był Jan Mastej, który miał dawać ubogim 20 zł rocznie, dwa zagony na jarzyny oraz dostarczać odpowiednią ilość drzewa na opał. W zamian za to był zwolniony od wszelkich ciężarów i danin.

1718 – Fundacja Jana Kaliszewskiego przy kościele bractwa Imienia Jezus i Matki Bożej.

1723.06.09 – Sąd biecki skazał wójta dębowieckiego za najście na plebanię i obrazę ks. proboszcza Jana Kaliszowskiego, aby w kościele parafialnym w Dębowcu stał przed wielkim ołtarzem, ubrany w kapę i trzymał w ręku zapaloną świecę przez całą mszę śpiewaną.

1733 – Starostą w Dębowcu został Wojciech Siemieński herbu Leszczyc (1710-1763), poseł na sejmy, refendarz koronny.

1754.10.19 – Król August III Sas potwierdza przywilej Władysława IV Wazy z 9 marca 1633 r. dla cechu szewców w Dębowcu.

1755-1757 – Powstanie chłopskie w starostwie dębowieckim. Z rąk wojska Siemińskiego zginęło na terenie Łazów Dębowieckich 400 chłopów, którzy zostali pochowani w zbiorowej mogile.

1755.11.07 – Podpisanie komplanacji (akt zgody) między starostą Siemieńskim a miastem Dębowiec. Na mocy tej ugody czynsz z domów został ustalony na 2 gr (z mniejszych 1 gr), czynsz ogrodowy na 4 gr, osep na 200 korcy owsa, danina z kur prostych na 150, wygonowe na 42 zł. Ugoda ta regulowała również daniny rzemieślników dębowieckich składane dla dworu.

1755 – Zniszczenie ratusza w Dębowcu przez wichurę.

1757.10.10 – Sąd komisarski na zamku w Dębowcu wydał wyroki śmierci na przywódców powstania dębowieckiego. Na ławie oskarżonych zasiedli: Wacław Mikuś, Marcin Skibka, Sebastian Kopka, Wojciech Dzik, Maciej Łapka, Franciszek Pałka, Krzysztof Libiszowski, Wojciech Spólnik, Tomasz Ślęzak, Jan Łepak i Jędrzej Łepak. Jak wynika z wyroku wszyscy zginęli, a majątki ich zostały skonfiskowane. Wacław Mikuś, główny przywódca powstania został skazany na śmierć głodową, pozostałych skazano na karę śmierci przez powieszenie. Z czołowych dowódców zbiegł tylko Wojciech Spólnik, który został zaocznie skazany na śmierć. Natomiast 13 chłopów na karę chłosty od 50 do 200 kijów, przy czym niektórym wymierzano karę przez kilka dni z rzędu.  

1764.10.14 – Antoni Morski herbu Topór (1720-1777), kasztelan lwowski, został starostą w Dębowcu.

1766 – Starostą dębowieckim był Antoni Deboli, herbu Deboli, podczasy grabowiecki i horodłowski, sędzia i pisarz grodzki, chorąży lubaczowski.

1766.12.13 – Król Stanisław August Poniatowski zatwierdził wszystkie prawa i przywileje miasta Dębowiec i potwierdził przywilej Augusta III Sasa z 19 października 1754 r.

1769.03.31 – Wydanie przez generała lejtnanta polskich wojsk koronnych księcia Marcina Lubomirskiego uniwersału w obozie konfederatów barskich w Dębowcu.

1769 – Bitwa konfederatów barskich z wojskiem rosyjskim gen. Iwana Drewicza pod Dębowcem.

1770 – Hrabia Maksymilian Zborowski, herbu Jastrzębiec został starostą w Dębowcu.

1770 – Przemarsz przez Dębowiec konfederatów i wojsk rosyjskich.

1771-1772 – Wielka powódź w Dębowcu poczyniła duże straty materialne.

1772.08.05 – Pierwszy rozbiór Polski, całą Galicję zajmuje Austria. W wyniku tego rozbioru Dębowiec znalazł się pod panowaniem austriackim.

1772 – Powstanie Gwardi Narodowej w Dębowcu, tzw. Gwardia Dębowiecka.

1775-1777 – Maksymilian Zborowski wybudował w Dębowcu okazały dwór.

1777.07.20 – Wykupienie dóbr dębowieckich od rządu austriackiego przez hrabiego Maksymiliana Zborowskiego. Dębowiec został miastem prywatnym.

1780 – Wybudowanie przez starostę dębowieckiego hr. Maksymiliana Zborowskiego w rynku figury św. Floriana po piątym pożarze miasta jako wotum dziękczynne za ocalenie części miasta od pożaru.

1786 – Przeniesienie parafialnego cmentarza grzebalnego z dziedzińca kościelnego na przedmieście południowe.

1799 – Przemarsz wojsk gen. Rebindera przez Dębowiec.

1800 – Kozacy Aleksandra Suworowa przeszli przez Dębowiec.

1806 – Armia Michała Kutuzowa przekraczała Dębowiec, wracając z przegranej bitwy z Napoleonem pod Austerlitz.

1811 – Wielki nieurodzaj zboża w Dębowcu.  

1822.03.07 – Pożar modrzewiowego kościoła parafialnego i większości pobliskich domów w Dębowcu.

1823 – Pożar kościoła św. Krzyża na cmentarzu w Dębowcu.

1830 – Odlanie dzwonu Maria Magdalena, zachowanego do dzisiaj na sygnaturce.

1831 – Epidemia cholery w Dębowcu, głód spowodowany nieurodzajem.

1833 – Pożar kościoła św. Krzyża, usytuowanego na cmentarzu parafialnym. Wyniesiony z kościoła Krzyż z figurą Pana Jezusa Ukrzyżowanego przeniesiono do głównego ołtarza w kościele parafialnym.

1838 – Początek budowy z kamienia rzecznego obecnego kościoła parafialnego.

1842 – Wybudowanie przez parafian nowego murowanego kościoła parafialnego.

1843-1845 – Zaraza ziemniaczana i wielki pomór bydła i owiec w Dębowcu i okolicy.

1844 – Utworzenie Towarzystwa Wstrzemięźliwości w parafii św. Bartłomieja w Dębowcu.

1845 – Ufundowanie dzwonu głównego przez Józefa i Annę Watulewiczów oraz Antoniego i Zofię Pankiewiczów.

1845 – Wybudowanie drewnianej szkoły.

1845 – Wylew Wisłoki i mokre lato spowodowało nedzę materialną ludności Dębowca i okolicy.

1846.02.21 – Bunt chłopów w Galicji, tzw. Rabacja. Msza św. w kościele w Dębowcu w intencji powstania, do którego duża liczba wiernych była już przygotowana i uzbrojona.

1846 – Uwięzienie przez rząd austriacki kapłanów dębowieckich: ks. proboszcza Karola Krzanowicza i ks. wikariusza Władysława Dimmela za zorganizowanie powstania.

1846 sierpień – Zaraza ziemniaczana zniszczyła uprawy ziemniakow w Dębowcu.

1848 – Uczestnictwo Gwardii Dębowieckiej w wydarzeniach Wiosny Ludów na Węgrzech. Pobyt wojsk rosyjskich podczas przemarszu na Węgry dla stłumienia powstania.

1848 – Ostateczne ukończenie budowy kościoła parafialnego w Dębowcu.

1848 – Zniesienie pańszczyzny w Galicji, uwłaszczenie chłopów.

1849 – Epidemia cholery w Dębowcu (154 zgony w Dębowcu, 281 w parafii). Powstały w Łazach Dębowieckich i w Zarzeczu zamknięte cmentarze choleryczne.

I poł. XIX w. – Uumieszczenie w kościele parafialnym ołtarza głównego z 4 figurami Apostołów (św. Szymona, św. Andrzeja, św. Tomasza i św. Jakuba Mniejszego) autorstwa Andrzeja Trzeciaka z Dębowca.

1850 – Powstanie ołtarzy bocznych: św Michała i św. Antoniego autorstwa Sebastiana Wodyńskiego z Dębowca.

Poł. XIX w. – Wykonanie polichromii w kościele parafialnym przez Józefa Bujdewicza, malarza tarnowskiego. Artysta namalował na suficie kościoła następujące obrazy: Wniebowstąpienie Pańskie; św. Józefa, Oblubieńca NMP; Trójcy Przenajświętszej; Wniebowzięcie NMP oraz stacje Drogi krzyżowej.

1851 – Pierwszy pomiar gruntów wiejskich.

1857 – Konsekracja nowego kościoła parafialnego przez biskupa przemyskiego Franciszka Wierzchlejskiego.

1861 – Dobra dębowieckie nabył Józef Zubrzycki.

1863-1864 – Udział 26 dębowczan w powstaniu styczniowym.

1865 – Wybudowanie z inicjatywy Wincentego Chochołka kapliczki drewnianej na Kopaninach.

1866 – Zniszczenie figury św. Floriana w rynku.

1867 – Autonomia Galicji.

1868 – W Jaśle otwarto pierwsze na Podkarpaciu Gimnazjum im. Króla Stanisława Leszczyńskiego, do którego uczęszczało wielu dębowczan.

1868 – Powstanie poczty w Dębowcu. Pierwszym poczmistrzem był Onufry Wodyński z Dębowca.

1869 – Wybudowanie kościoła św. Krzyża na cmentarzu parafialnym przez mieszczan dębowieckich.

1771 – Antoni Zubrzycki właścicielem dworu w Dębowcu.

1872-1884 – Budowa linii kolejowej tzw. transwersalnej. Biegła ona wzdłuż łuku Karpat od Zwardonia aż do Husiatyn przez Żywiec, Suchą, Nowy-Sącz, Stróże, Jasło, Krosno.

1873 – Epidemia cholery w Dębowcu (277 zgonów w Dębowcu, 491 w parafii).

1875 – Mieczysław Jordan Stojowski właścicielem dóbr dębowieckich.

1876 – Nabycie dóbr dębowieckich przez hrabiego Floriana Ziemiałkowskiego.

1876 – Pierwsza emigracja dębowczan do Brazylii i osiedlenie się w stanie Bahia.

1880 – Utworzenie posterunku policji w Dębowcu.

1880 – Drugi pomiar gruntów; wykonano dokładne mapy.

Ok. 1880 – Wykonanie Grobu Pańskiego do kościoła parafialnego przez rzeźbiarza Andrzeja Trzeciaka z Dębowca.

1880-1890 – Emigracja ponad 400 osób z parafii dębowieckiej do Stanów Zjednoczonych.

1884 – Epidemia cholery w Dębowcu.

1884 – Druga emigracja dębowczan do Brazylii i osiedlenie się w stanie Bahia.

1889 – Ufundowanie przez Szymona Derniewicza zegara na wieżę kościoła parafialnego i trzech dzwonów do kościoła św. Krzyża na cmentarzu.

1890 – Powstanie z inicjatywy ks. proboszcza Jana Kopystyńskiego Trzeciego Zakonu św. Franciszka w Dębowcu.

1890 – Utworzenie Kasy Zaliczkowej w Dębowcu, tzw. Kasy Stefczyka.

1891.02.10 – Powstanie jednostki Ochotniczej Straży Pożarnej w Dębowcu.

1891 – Wybudowanie w miejscu zniszczonej figury św. Floriana jej kopii ufundowanej przez Antoniego Ciołkowskiego.

1891-1892 – Początek parcelacji dobr dębowieckich przez hrabinę Helenę, żonę Floriana Ziemiałkowskiego. Las, tzw. Gaj i folwark Dąbrowa nabył Żyd z Kołaczyc, Hersz Teitelbaum i jego żona Luiza.

1891-1894 – Odnowienie malowideł kościelnych przez Jana Bogdańskiego oraz namalowanie  przez niego na suficie wokół kościoła poczetu Aniołow trzymających wstęgi wezwań Litanii Loretańskiej.

1892 – Karol i Amalia Truszkowscy nabyli część majątku w Dębowcu: Łąki na stawach, Kamieniec, pola ciągnące się w stronę Żółkowa, dwór Zborowskich z parkiem.

1892 – Założenie Towarzystwa Gimnastycznego Sokół.

1897 – Założenie Towarzystwa Zaliczkowego Pomoc w Dębowcu.

1897 – Powstanie Bractwa Szkaplerza świetego w parafii Dębowiec.

1898 – Zbudowanie pomnika Adama Mickiewicza na rynku w Dębowcu.

Koniec XIX w. – Karol Wodyński, rzeźbiarz z Dębowca, wykonał ołtarz pod chórem kościoła parafialnego z figurką Matki Bożej.

1900.07.23 – Amalia Truszkowska, wdowa po mężu Karolu, sprzedała swój majątek gminie Dębowiec za 63 tysiące koron. Za zniesione prawa pańszczyźniane gmina zaplaciła 3722 zł 15 kr., a za zniesione prawa propinacji 10731 zł. 48 kr. Gmina zaraz rozparcelowała resztówkę dóbr dębowieckich, a jako czysty zysk z tej transakcji pozostał jej park z dworem Zborowskich.

1900 – Odnalezienie srebrnego orła Gwardii dębowieckiej przez kościelnego Tomasza Kmiecika, ukrytego po powstaniu styczniowym, najpierw w kapliczce Mikołajku, a następnie za wielkim ołtarzem.

Ok. 1900 – Wykonanie tabernakulum przez Ferdynanda Majerskiego, rzeźbiarza z Przemyśla.

1902 – Zburzenie spichlerza miejskiego w Dębowcu.

1903.03.25 – Powstanie Bractwa Przenajświętszego Sakramentu w parafii Dębowiec.

1903 – Wybudowanie nowej, pietrowej, szkoły podstawowej z inicjatywy ks. proboszcza Zygmunta Męskiego.

1903 – Ufundowanie monstrancji przez Józefa Pawłowskiego.

1904 – Wybudowanie wikarówki na fundamencie kamiennym.

1905 – Stanisław Kalita wykonał ołtarz Serca Pana Jezusa.

1905 – Bronisław Wodyński wykonał ołtarz różańcowy pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej.

1906.09.02 – Założenie Związku Katolicko-Społecznego w parafii Dębowiec.

1906 – Zainstalowano w Dębowcu połączenie telegraficzne.

1906 – Wybudowanie budynku Towarzystwa Zaliczkowego Pomoc w Dębowcu, tzw. Kasa Spółdzielcza.

1910 – Plebania w Dębowcu otrzymała telefon.

1910 – Powstanie Kółka Rolniczego w Dębowcu.

1910.06.07 – Rada gmina w Dębowcu uchwaliła na zebraniu sprzedaż resztówki dworu saletynom za umówioną cenę 23500 koron. Podpisano kontrakt kupna przez zarząd gminy i saletynów, pod warunkiem, że na sprzedaż zezwoli również urząd powiatowy w Jaśle oraz biskup przemyski wyrazi zgodę na osiedlenie w jego diecezji saletynów. Wystawiona na sprzedaż posiadłość składała się: ze starego dworu Zborowskich z XVIII w. (Stary Dom), stajni, stodoły, spichlerza zwanego Lamusem (dawny dwór Mniszków z XVI w.), obszernego zadrzewionego podwórza, ogrodu warzywnego, niewielkiego obszaru pola ornego i łąki oraz pięknego parku z kilkusetletnimi dębami i innymi okazałymi drzewami. Całość terenu wynosiła 3,88 ha.

1910.07.02 Ordynariusz przemyski, bp Józef Pelczar, wydał dekret zezwalający saletynom na fundację klasztoru w jego diecezji oraz pozwolił na założenie Szkoły Apostolskiej w Dębowcu, której celem ma być wychowanie misjonarzy dla Polaków tak w kraju, jak i przebywających za granicą.

1910.07.06 – Powiatowy urząd w Jaśle dał zgodę na zakup resztówki dworu przez saletynów i zatwierdził uchwaloną sprzedaż.

1910.07.15 – Obchody 500 rocznicy bitwy pod Grunwaldem; uczestniczyła w nich miejscowa ludność, młodzież z Dębowca oraz Gwardia Dębowiecka.

1910.08.13 – Zakończenie parcelacji resztówki dóbr dębowieckich przez Gminę Dębowiec oraz sprzedanie dworu Zborowskich i parku (3,88 ha) Misjonarzom Saletynom. Zawarto urzędowy Kontrakt kupna-sprzedaży miedzy gminą miasta Dębowiec a ks. Salomonem Schalbetterem - rektorem zakładu wychowawczego Misjonarzy z La Salette w Puźnikach. Ks. Schalbetter zakupił tę resztówkę, ze starym dworem i budynkami gospodarczymi, za gotówkę pochodzącą z kasy generalnej zgromadzenia oraz z własnej spuścizny po rodzicach.

1910.08.15 – Pierwszymi zakonnikami, którzy przybyli do Dębowca byli: ks. Eugeniusz Picard, ks. August Gauthier i br. Edward Meichtry, pełniący wówczas obowiązki kucharza. Mieszkali w Starym Domu (dawny dwór Zborowskich) i opiekowali się nabytą posiadłością. Nabożeństwa odprawiali w kościele parafialnym za zgodą proboszcza ks. Zygmunta Męskiego. Od pierwszej chwil swojego pobytu w Dębowcu saletyni pomagali w pracy duszpasterskiej jako wikariusze, dla dobra duchowego mieszkańców. Dębowiec przyjął dobrze saletynów. Nie ulega wątpliwości, że środowisko Dębowca zostało odpowiednio przygotowane na fundację nowego klasztoru przez ks. proboszcza Zygmunta Męskiego, jego współpracowników oraz księży pochodzących z tej miejscowości. Miejscowa ludność pozytywnie odebrała osiedlenie się saletynów w ich miejscowości.

1910.09.07 – Poświęcono kamień węgielny pod budowę nowego domu zakonnego w Dębowcu. Uroczystego aktu poświęcenia dokonał miejscowy proboszcz ks. Zygmunt Męski – poseł do parlamentu w Wiedniu. Uroczystość przybrała odświętny charakter. Na miejsce budowy przybyli procesjonalnie z chorągwiami i obrazami wierni dębowieckiej parafii oraz duchowieństwo diecezjalne i zakonne. W swoim przemówieniu ks. Zygmunt Męski, nawiązując do orędzia Matki Bożej z La Salette, wezwał saletynów do jego głoszenia całemu ludowi na Podkarpaciu. Ks. superior S. Schalbetter, wyrażając wdzięczność ks. Z. Męskiemu za udział w uroczystościach, podziękował również wszystkim ofiarodawcom przyczyniającym się do budowy klasztoru. Akt fundacyjny odczytał burmistrz Dębowca Józef Budziak. Sporządzony dokument pamiątkowy, w tubie ołowianej, zamurowano w kamieniu węgielnym i umieszczono go we wschodnim narożniku domu. Przy budowie klasztoru było zatrudnionych około 100 robotników z Dębowca i okolic.

1910.09.10 – Rozpoczęto budowę macierzystego domu zakonnego w Dębowcu. Plan domu o wymiarach 36x15x15 metrów z czterema kondygnacjami zaprojektował architekt diecezjalny z Przemyśla inż. Stanisław Majerski (1872-1926). Budynek miał zaprojektowane 4 kondygnacje i 36 pomieszczeń: Wysokie sutereny (na kuchnię, dwie jadalnie i piwnice); Parter (na klasy szkolne i gabinet fizyczno-przyrodniczy); I piętro (na mieszkania dla księży i bibliotekę); II piętro (na sypialnie dla wychowanków). Od strony północnej kaplica, przylegająca do domu, ze schodami wiodącymi z korytarza parterowego. Ogólny kosztorys wyniósł 300 tysięcy koron. Dzieła budowy domu podjął się ks. Salomon Schalbetter, który zgromadził materiały budowlane i czuwał nad przebiegiem prac przy pomocy odpowiednich fachowców. Pracami budowlanymi kierował Roman Nowak z Jasła, a nadzór z ramienia Zgromadzenia pełnili na zmiany ks. Eugeniusz Picard, ks. Józef Pinardy i ks. Józef Bacus. Najpierw ks. E. Picard wraz z ks. J. Pinardy zajmowali się budową klasztoru w Dębowcu do grudnia 1910 r. W tym czasie ks. E. Picarda zastępował w parafii w Puźnikach ks. Eliasz Roux oraz ks. Józef Bacus. W następnym roku budowę nadzorowali ks. J. Bacus i ks. A. Gauthier. Do 20 grudnia 1910 r. dom został wybudowany w stanie surowym i przykryty dachówką z Dobrzechowa. Rada generalna zapłaciła za budowę domu w Dębowcu 120 tysięcy franków.

1911.01.20 – Biskup przemyski Józef Sebastian Pelczar udzielił pozwolenia na sprowadzenie z Grenoble do Dębowca Sióstr Wynagrodzicielek Matki Bożej z La Salette.

1911.03.21 Tragedia na rzece Wisłoce! Ks. August Gauthier razem z ks. Julianem Żuławą, wikariuszem dębowieckim, wracali nocą ze spowiedzi z Nienaszowa i próbowali przejechać furmanką w brud rzekę Wisłokę. Jednak duża fala wody przewróciła wóz i obydwaj wpadli do wody. Ks. August Gauthier i furman zdołali się uratować przy pomocy koni, a ks. Julian Żuława utonął w rzece. Dzisiaj na tym miejscu stoi pomnik z krzyżem, który informuje o tragicznej śmierci młodego kapłana. Swoje ocalenie od śmierci ks. A. Gauthier przypisał interwencji Matki Bożej z La Salette, której się polecił. Dlatego w dowód wdzięczności za Jej opiekę i ocalenie złożył w 1912 r. pierwsze wotum dziękczynne przy Jej ołtarzu w kaplicy dębowieckiej z napisem: Maryi z La Salette dziękuje ks. August Gauthier MS za uratowanie od śmierci w dniu 21 marca 1911 r.

1911.10.10 – Przyjechały do Dębowca Siostry Wynagrodzicielki Matki Bożej z La Salette do pomocy saletynom w prowadzeniu kuchni i pralni. Zamieszkały one na lewym skrzydle dawnego dworu Zborowskich. Siostry: Wincentyna à Paulo, Stanisława, Gerarda i Małgorzata Maria dotychczas pracowały w Tournai (Belgia).

1911.10.18 – Przeprowadzka Małego Seminarium z Puźnik do Dębowca. Wprawdzie budynek klasztorny nie był jeszcze gotowy, ale doprowadzono wszystko do takiego stanu, że można było z niego korzystać. Ponieważ uroczystość poświęcenia miała odbyć się dopiero wtedy, gdy wszystko będzie przygotowane do końca, inauguracja seminarium odbyła się raczej skromnie. Do małoseminarzystów przemówił ks. rektor Eliasz Roux, przypominając im istotne momenty decydujące o powołaniu do kapłaństwa. Następnie przedstawił im swoich pomocników w pracy formacyjnej - profesorów i wychowawców. Naukę rozpoczęło zaledwie 18 uczniów z powodu niewykończenia wszystkich pomieszczeń, jednak gmach był przeznaczony i przewidziany na 80 wychowanków. Pierwszą salę wykładową otwarto na pierwszym piętrze, w pokoju usytuowanym w północno-wschodniej części klasztoru, pod nr 28. Na tymczasową kaplicę klasztorną przeznaczono dużą salę na parterze, położoną w południowo-wschodnej części budynku. Jej poświęcenia dokonał miejscowy proboszcz, ks. Zygmunt Męski, w dniu 19 października 1911 r. Należało jednak dokonać tego bardziej urzędowo, dlatego zwrócono się do biskupa ordynariusza przemyskiego, Józefa Sebastiana Pelczara, z prośbą o kanoniczne pozwolenie na uroczyste otwarcie klasztoru i poświęcenie tymczasowej kaplicy.

1911.10.21 – Uroczystego poświęcenia nowej fundacji dębowieckiego klasztoru dokonał ks. Zygmunt Kwieciński, dziekan żmigrodzki i proboszcz parafii Załęże. W tym budynku umieszczono również Małe Seminarium.

1911.10.22 – Rozpoczęto naukę w Małym Seminarium w Dębowcu. Profesorami byli: ks. dr Eliasz Roux - rektor, ks. dr Salomon Schalbetter – superior domu, ks. dr August Gauthier, ks. dr Franciszek Dantin oraz nauczyciel świecki Wacław Zając. Uczniów było 18 w trzech klasach.

1911.10.23 – W klasztorze w Dębowcu zainstalowano aparaturę Syrius do wytwarzania gazu świetlnego za 14 tysięcy koron. Od tej chwili klasztor posiadał oświetlenie gazowe. Instalacja była dość korzystna i ekonomiczna. Zużywano rocznie 9 beczek nafty na 125 litrów, po 104 korony każda. Wybuch pierwszej wojny światowej oraz rozwój motoryzacji i przemysłu podniosły cenę produktów naftowych, co spowodowało upadek Syriusa. Po zakończeniu pierwszej wojny światowej, z inicjatywy ks. S. Schalbettera, postarano się o agregat prądotwórczy dla klasztoru w Dębowcu. Agregat ten jeszcze dwukrotnie zmieniano w dziejach dębowieckiego klasztoru, dostosowując go do jego potrzeb.

1912.09.15 – W Dębowcu otwarto i poświecono kaplicę Matki Bożej Saletyńskiej, dobudowaną do klasztoru od strony północnej, tworząc zwarty zespół architektoniczny. Kaplicę zbudowano z cegły, na planie prostokąta, na osi południe-północ, o dwuspadowym dachu pokrytym dachówką. Założono ją na planie wydłużonego prostokąta o wymiarach 12,45 x 6,50 m, o płaskim stropie z desek, zakończono małym prezbiterium, w formie absydy. Wewnątrz wykonano posadzkę ceramiczną. Samą elewację wewnętrzną zrobiono bardzo skromną, otynkowane gładko ściany, pozbawione dekoracji, ujęte jedynie parą płaskich lizen na narożach. Do kaplicy prowadziły dwa niezależne wejścia. Pierwsze od strony południowej, przez furtę i korytarz klasztorny, łącząc ją bezpośrednio z klasztorem. Natomiast drugie od strony zachodniej, jako zewnętrzne służyło wiernym. Aktu poświęcenia kaplicy dokonał ks. dziekan Zygmunt Kwieciński, proboszcz z Załęża, przy udziale licznie zebranego duchowieństwa i wiernych. W kaplicy zainstalowano trzy ołtarze (główny i dwa boczne), wykonane przez rzeźbiarza z Przemyśla, Ferdynanda Majerskiego (1832-1921). W ołtarzu głównym umieszczono obraz Matki Bożej Saletyńskiej (ukoronowanej w postawie stojącej), a w bocznych: obraz Najświętszego Serca Pana Jezusa i św. Józefa. Wszystkie obrazy są dziełem malarki z Krakowa Matyldy Meleniewskiej (1869-1930), jako wotum dziękczynne dla Maryi z La Salette.

1912.09.19 – Pierwszy odpust ku czci Matki Bożej Saletyńskiej w Dębowcu. Mszę św. celebrował i wygłosił kazanie ks. Zygmunt Kwieciński, dziekan żmigrodzki. W uroczystościach odpustowych uczestniczyli: ks. proboszcz Adolf Zygmunt z parafii Barysz, ks. proboszcz Zygmunt Męski z Dębowca, ks. proboszcz Aleksander Kwieciński z Jasła oraz miejscowi parafianie. Uroczystość ta była obchodzona z dość dużą okazałością jak na owe czasy i warunki skromnej kaplicy zakonnej, zarówno pod względem liturgicznym, jak i pozakultowej oprawy. Udział w niej wzięła dębowiecka Gwardia Narodowa, a także nowo utworzone Drużyny Bartoszowe z Dębowca i z Woli Dębowieckiej.

1912 – Wybudowanie nowej plebanii na miejscu dawnego folwarku plebańskiego z inicjatywy ks. proboszcza Zygmunta Męskiego.

1912 – Powstanie Związku Strzeleckiego i Drużyny Bartoszowej w Dębowcu.

1912-1923 – Emigracja ponad 1650 osób z parafii dębowieckiej do Stanów Zjednoczonych.

1914.09.01 – Przybył do Dębowca na inspekcję wojskową dowódca Legionu Wschodniego, podpułkownik Józef Haller.

1914.09.27 – Rosjanie zajęli Dębowiec i nałożyli na ludność kontrybucję żądając chleba, soli, nafty i tytoniu. Wojska rosyjskie zajęły budynek klasztorny i rozlokowały się na dziedzińcu i w ogrodzie. Zniszczono całą hodowlę bydła i trzody chlewnej, pasiekę, drzewa owocowe, krzewy ozdobne i ogród jarzynowy. Cały gmach, prócz zamieszkałego przez księży i braci parteru klasztoru, zajęty został dla celów wojskowych. Rosjanie włamali się do cel klasztornych oraz biblioteki, grabiąc stamtąd co cenniejsze przedmioty. Grabież tę przerwała dopiero ofensywa wojsk austriackich 29 września 1914 r., która przepędziła Rosjan aż pod Jarosław, gdzie przez 28 dni trwały walki.

1914 październik - 1915 wrzesień – Okupacja klasztoru w Dębowcu przez wojska austriackie i rosyjskie spowodowała zamknięcie Małego Seminarium. Pomieszczenia klasztorne w tym czasie służyły jako schronisko dla uciekinierów, jako kwatera wojsk legionowych pod dowództwem pułkownika Józefa Hallera, jako kwatera wojsk rosyjskich, później wojsk austriackich, a także jako szpital wojskowy w groźnych dniach bitwy pod Gorlicami. Dwukrotnie za okupacji rosyjskiej wybuchł pożar w budynku klasztornym. Małe Seminarium w Dębowcu w czasie pierwszej wojny światowej poniosło duże straty personalne. Dwóch jego uczniów zginęło: Wincenty Kazyaka z Poznania i Józef Brzóstowicz z zaboru pruskiego, jeden z nich – Sierosławski, został ciężko ranny w dłoń i stracił kilka palców; dziesięciu innych (Cisło, Karol Koza, Liptak, Święcicki, Tyszkiewicz, Janik, Kalinowski, Jan Matelski, Musielak, Szmyd) zostało skierowanych na front. Do niewoli włoskiej dostał się Szczepan Pękalski, francuskiej – Władysław Matysiak. Inni walczyli na różnych frontach: w Macedonii (Alojzy Połom), w Serbii (Julian Filoda) nad Piawą (Stanisław Zajchowski), w Szwajcarii, na Węgrzech i pod Verdun (Andrzej Skibiński). Kilkunastu wstąpiło do Legionów Piłsudskiego: Berek, Klimas, Kopacz, Knich, Matycki, Pawlik, Rząsa, Smoliński, Steczyszyn, Stefański, Stuglik i Antoni Terlikowski. Niektórzy z dębowieckich małoseminarzystów, jak: Józef Ryma, Józef Piszczałka, Tomasz Fuglewicz, Michał Stypa, a także klerycy: Stefan Laszkiewicz i Jakub Sowa, przeżyli kryzys powołania związany ze wstąpieniem do Legionów. Po długich walkach wewnętrznych zdecydowali się pozostać w klasztorze.

1914.11.13 – Rosjanie zajęli po raz drugi klasztor w Dębowcu, a także szkołę podstawową i domy miejskie. Na miejscowość Dębowiec oraz klasztor saletynów nałożyli kontrybucję w wysokości 1000 kg chleba i 30 kg herbaty. Wojsko (pięć tysięcy Kozaków Dońskich), przeważnie konnica, rozlokowało się w klasztorze saletynów i po domach miejscowych mieszkańców. Parterowe chaty często służyły im za stajnie dla koni. Część wojska biwakowała też na łąkach nad rzeką Wisłoką. W Dębowcu zapanowały dni wielkiej grozy, gdyż żołnierze rosyjscy rabowali mienie, niszczyli sprzęt domowy i gwałcili kobiety. Okupacja Rosjan stawała się coraz bardziej uciążliwa. Szerzyły się rabunki bydła, trzody, koni oraz wszelkiej paszy. Proboszczowi Dębowca, ks. Zygmuntowi Męskiemu, Rosjanie zabrali krowy i konie. Ludność cywilna cierpiała coraz większy niedostatek. Ponadto Dębowiec i jego okolice objęła epidemia ospy, która zdziesiątkowała ludność. Na wskutek działań wojennych wielu ludzi zostało rannych i bez dachu nad głową. Żołnierze rosyjscy dokonywali na miejscowej ludności licznych rekwizycji i grabieży. Miasto Dębowiec oraz klasztor, na skutek pobytu wojsk rosyjskich, poniosły wielkie straty materialne.

1914-1915 – Pierwsza wojna światowa, roczna przerwa w nauce w Dębowcu; zniszczona szkoła i wioska.

1915 marzec – Zaraza czarnej ospy w Dębowcu, na którą zmarło ponad sto osób.

1915.05.2-5 – Bitwa pod Gorlicami, w której udział wzięło ponad dwustu żołnierzy z parafii dębowieckiej. Podczas operacji gorlickiej pomieszczenia klasztorne w Dębowcu, szkołę i kościól parafialny zaadaptowano na szpital i umieszczono w nich rannych, bywało i tak, że w ciągu doby opatrywano do 500 osób. Saletyni zostali zaangażowani do pracy w szpitalu klasztornym i do opieki nad rannymi i chorymi. Praca wymagała trudu, angażowała wiele sił i pochłaniała dużo czasu. Przez cały czas saletyni prowadzili duszpasterstwo w kaplicy klasztornej, opiekowali się rannymi i chorymi, organizowali pomoc materialną, zbierając pieniądze i materiały opatrunkowe. W czasie pierwszej wojny światowej (1914-1918) zginęło 22 żołnierzy z Dębowca.

1915 – Rosjanie zniszczyli dom gminny w Dębowcu.

1916.09.19 – Otwarto pierwszy polski nowicjat w domu zakonnym w Dębowcu pod kierownictwem ks. mistrza Eliasza Roux i ks. socjusza Juliusza Fuzat. Pierwszymi nowicjuszami byli: Andrzej Skibiński (od 14 września), Józef Ryma, Józef Piszczałka, Michał Stypa, Szczepan Pękalski, Tomasz Fuglewicz i Michał Melner. Nowicjat mieścił się w klasztorze w sali nr 28. Tylko trzem z nich (A. Skibiński, J. Ryma i J. Piszczałka) udało się ukończyć nowicjat, pozostali zostali powołani do służby wojskowej i już do Dębowca nie wrócili. Stroną administracyjną nowego nowicjatu zajmował się przełożony klasztoru, wychowanie zaś nowicjuszy spoczywało w rękach mistrza i jego pomocnika socjusza. Andrzej Skibiński dwukrotnie przebywał w nowicjacie. Najpierw w styczniu 1914 r. rozpoczął nowicjat w Suzie (Włochy), który po ośmiu miesiącach musiał przerwać z powodu powołania go do wojska niemieckiego i skierowania do walki na froncie zachodnim. Później, od 14 września 1916 r., na mocy specjalnej dyspenzy otrzymanej od Stolicy Apostolskiej, kontynuował, przerwany na skutek działań wojennych nowicjat, w Dębowcu, który ukończył złożeniem pierwszej profesji zakonnej 19 marca 1917 r

1917 – Utworzenie Kasy Przemysłowej w Dębowcu.

1918.11.11 – Polska oficjalnie uzyskała niepodległość.

1920.08.15 – Bitwa warszawska, tzw. Cud nad Wisłą, w której uczestniczyli ochotnicy z Dębowca.

1920.12.08 – Z inicjatywy ks. Michała Kolbucha utworzono przy sanktuarium w Dębowcu bractwo Związek Matki Boskiej Saletyńskiej. Miało ono na celu nie tylko rozwijanie przez różne praktyki religijne pobożności maryjnej, ale również naśladowanie cnót Maryi, zwłaszcza Jej miłości ku Bogu i bliźnim. Bractwo miało swoje specjalne nabożeństwa ku czci Matki Bożej z La Salette, najpierw każdego 19 dnia miesiąca, a potem w każdą trzecią niedzielę miesiąca. Z Dębowca i okolicy przybywali czciciele Maryi, by polecić wszystkie sprawy Tej, która nieustannie wstawia się za nami. Dlatego dość wcześnie zaczęła się wytwarzać praktyka pisania próśb i podziękowań, które składano przed Jej wizerunkiem, a następnie odczytywano publicznie w trzecie niedziele miesiąca i w maryjne święta. Napływały też podziękowania za otrzymane łaski od czcicieli Maryi zamieszkałych w różnych, nawet odległych od Dębowca, miejscowościach naszego kraju.

1921 – Utworzenie w Dębowcu orkiesty dętej.

1921 wrzesień – Ku uczczeniu jubileuszu 75-lecia objawienia Matki Bożej z La Salette rozpoczęto wydawanie czasopisma pod tytułem Posłaniec Matki Boskiej Saletyńskiej, którego pierwszym redaktorem został ks. Michał Kolbuch. Celem tego pisma była jednie cześć Matki Bożej Saletyńskiej przez rozkrzewianie Jej nauk i przestróg oraz rozszerzanie Jej kultu na polskiej ziemi.

1921 wrzesień – Utworzono w Dębowcu za zgodą władzy kościelnej Arcybractwo Komunii świętej wynagradzającej w dniu 19 dnia każdego miesiąca. Inicjatorem tego dzieła był ks. Michał Kolbuch, który poprzez Posłańca rozbudził w czytelnikach ducha wynagrodzenia i ekspiacji Panu Bogu za nasze grzechy.

1922.09.01 Ks. Andrzej Skibiński zorganizował przy dębowieckim sanktuarium Kancelarię Apostolską jako administrację Posłańca. Przy pomocy Posłańca nawiązał łączność korespondencyjną z prenumerującymi czasopismo oraz z członkami i zelatorami Związku Matki Bożej Saletyńskiej. Początkowo ks. A. Skibiński przy pomocy księży: Michała Herbuta i Franciszka Tustanowskiego prowadził redakcję, administrację i kolportaż Posłańca, a także utrzymywał korespondencję z czcicielami Matki Bożej Saletyńskiej. Ponieważ pracy administracyjnej i korespondencyjnej przybywało, a księża byli odrywani do działalności rekolekcyjnej, należało pomyśleć o pomocnikach. Dlatego od roku 1926 całą administrację, korespondencję i kolportaż Posłańca powierzono nowicjuszowi (kandydatowi na brata zakonnego), Bronisławowi Glancowi. Później do pomocy przydzielono jeszcze innych braci zakonnych: Jana Maszczaka, Walentego Żurawskiego, Wojciecha Cieślaka i Leona Arendalskiego. Podstawowym zadaniem Kancelarii Apostolskiej była współpraca z redakcją Posłańca poprzez zdobywanie kolejnych prenumeratorów, a także prowadzenie obszernej korespondencji oraz rozszerzanie kultu Maryi z La Salette za pomocą obrazów, broszur, modlitewników i literatury religijnej o tej tematyce.

1922 – Powstanie Katolickiego Stowarzyszenia Akcji Katolickiej w Dębowcu: KSMM i KSMŻ.

1922.11.27 – Biskup Józef Sebastian Pelczar zatwierdził nabożeństwo Miesięcznej Komunii św. wynagradzającej 19 dnia każdego miesiąca na część Maryi Saletyńskiej. Od tej chwili w wielu parafiach umieszczano w kościołach figury i obrazy Matki Bożej Saletyńskiej, a proboszczowie prosili saletynów o wprowadzenie tego nabożeństwa. Z myślą o rozpowszechnieniu tej pobożnej praktyki na polskiej ziemi, w roku 1923, ukazała się broszura autorstwa ks. Michała Kolbucha, która zachęcała wiernych do dobrowolnych aktów pokuty i przyjmowania Komunii św. wynagradzającej.

1922 – Założenie Koła Młodzieży Wiejskiej, rozwój amatorskiego ruchu artystycznego; powstał amatorski teatr.

1923.02.08 – Wyjechał z Dębowca pierwszy misjonarz saletyński do pracy misyjnej na Madagaskarze ks. Józef Ryma (1896-1936).

1923.09.01 – Z inicjatywy ks. Andrzeja Skibińskiego wprowadzono w Dębowcu nabożeństwo wrześniowe ku czci Matki Bożej Saletyńskiej. Ks. A. Skibiński napisał książeczkę dla czcicieli Maryi z La Salette pod tytułem U stóp Matki Bożej Saletyńskiej.

1923.09.16–19 – Uroczystości odpustowe w Dębowcu ku czci Matki Bożej Saletyńskiej w trzecią niedzielę września poprzedziło uroczyste triduum przygotowawcze wprowadzone przez ks. Andrzeja Skibińskiego. Sumę odpustową za pozwoleniem biskupa odprawił przy ołtarzu polowym ks. dziekan Zygmunt Kwieciński, gorliwy czciciel Maryi z La Salette. Od tej chwili triduum to weszło na stałe do kalendarza liturgicznego dębowieckiego sanktuarium.

1924 – Klęska nieurodzaju w Dębowcu zmniejszyła plony o 30%.

1924 – Założenie przez ks. proboszcza Stanisława Trzeciaka Ochronki Sióstr Służebniczek Starowiejskich w Dębowcu.

1926 maj – Ukończono rozbudowę Białego Domku w Dębowcu. Nad częścią dawnego dworu Mniszków (Lamus) wzniesiono piętro, a na parterze urządzono 2 pokoje. W drugiej części Lamusa znajdowała się piekarnia. Odnowiony Biały Domek oddano do użytku Siostrom Wynagrodzicielkom Matki Bożej z La Salette na dom zakonny.

1926.09.19 – Uroczystości jubileuszowe 80 rocznicy objawienia stały się inspiracją do ufundowania figury Matki Bożej Płaczącej. Inicjatorem tego dzieła był ks. Andrzej Skibiński, który zamówił w Poznaniu poprzez pośrednictwo Wydawnictwa św. Wojciecha wykonanie figury i sprowadził ją do Dębowca. Idea sprowadzenia figury Matki Bożej Saletyńskiej do Dębowca przez ks. Skibińskiego dojrzała podczas uroczystości koronacyjnych figury Matki Bożej w Tarnowcu 6 września 1925 r. Obecny na tych uroczystościach ks. Skibiński pod wpływem specjalnej łaski otrzymanej przez wstawiennictwo Matki Bożej postanowił zrealizować Jej nakaz, aby to miejsce, które obrała sobie w Dębowcu było znane i czczone przez wiernych. Figura Matki Bożej Płaczącej kosztowała 10 tysięcy zł (35 tysięcy franków). Wykonawcą jej był wybitny wielkopolski rzeźbiarz Władysław Marcinkowski (1858-1947). Postać Maryi została przedstawiona w naturalnej wielkości kobiety. Figura ta spełniała w Dębowcu podwójną rolę, była przeznaczona do uroczystości odpustowych i wystawiana na ołtarzu polowym, a w pozostałe dni roku odbierała kult w kaplicy, gdzie u jej stóp modlili się wierni. Uroczystego jej poświęcenia dokonał 19 września 1926 r. miejscowy proboszcz, ks. dr Stanisław Trzeciak (1873-1944). Otrzymał on w tym celu specjalne zezwolenie biskupa Anatola Nowaka, ordynariusza przemyskiego. W uroczystościach jubileuszowych, połączonych z poświęceniem figury Matki Bożej Płaczącej, uczestniczyło osiem tysięcy pielgrzymów, przybyło 27 pielgrzymek. Aktualnie figura ta znajduje się w sanktuarium Matki Bożej Saletyńskiej w Sobieszowie, gdzie została ukoronowana diecezjalnymi koronami i tam odbiera cześć.

1927.05.16 – Ks. Franciszek Dantin zakupił u Żyda Izraela Sterna, zamieszkałego w Zarzeczu, około 5 morgów ziemi za cenę 1400 dolarów.

1927 lipiec – Z inicjatywy ks. Klemensa Schleisa zainstalowano w pomieszczeniach klasztoru dębowieckiego radio.

1928 – Powstanie w Dębowcu partii o nazwie Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem (BBWR).

1928.08.04 – Otwarto w Dębowcu Wyższe Seminarium Duchowne, tzw. Studium Filozoficzno-Teologiczne Misjonarzy Matki Bożej z La Salette. Pierwszym jego rektorem w roku akademickim 1928/1929 został ks. dr Klemens Schleis (1900-1939), a profesorami byli: ks. dr Stanisław Kociuba, ks. dr Władysław Pająk, ks. dr Ludwik Wołek, kl. dr Józef Szczepański, ks. dr Klemens Schleis i ks. lic. Stanisław Zawisza. Seminarium posiadało charakter prywatny, a wykładowcami byli sami saletyni. Nauka trwała sześć lat i obejmowała dwa lata filozofii i cztery teologii. Wykłady odbywały się po łacinie, z wyjątkiem niektórych przedmiotów, jak: historia Kościoła, historia filozofii, katechetyka, pedagogika i medycyna pastoralna. Początki seminarium były bardzo skromne i liczbowo, i materialnie. Pierwszymi klerykami dębowieckiej uczelni byli: Bronisław Młynarski i Józef Szczepański, którzy ukończyli filozofię na Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie i ze względu na stan zdrowia powrócili do Polski. W latach 1929-1939 było ich już więcej, ponieważ wszystkich po ukończeniu nowicjatu w Dębowcu kierowano na studia filozoficzno-teologiczne w Dębowcu. Wychowankowie Małego Seminarium w okresie międzywojennym, w latach 1928-1939, w 96% stanowili skład dębowieckiego klerykatu. Siedziba saletyńskiego seminarium mieściła się w Starym Domu (pałac Zborowskich) i tam odbywały się wykłady. Była to instytucja samodzielna, zatwierdzona oficjalnie ze strony władz kościelnych przez generała i jego radę. Wyższe Seminarium Duchowne działało do 1939 r., doprowadzając do kapłaństwa 27 saletynów.

1928 – Wybudowano nowy mur wokół kościoła parafialnego w Dębowcu.

1929.09.15 – Poświęcono kalwarię saletyńską w Dębowcu. Figury przedstawiające trzy fazy objawienia zostały wykonane w pracowni F. Vermere`a w Lyonie (Francja), 14 scen Męki Pana Jezusa w formie płaskorzeźb (wykonane również w Lyonie) umieszczono na krzyżach ustawionych wzdłuż drogi krzyżowej. Budowa kalwarii kosztowała 40 tysięcy złotych (8 tysięcy $). Inicjatorem tego dzieła był ks. Michał Bielak, który zamówił w pracowni F. Vermere'a w Lyonie (Francja): trzy figury Matki Bożej Saletyńskiej przedstawiające trzy fazy objawienia w La Salette, trzy pary pastuszków oraz stacje drogi krzyżowej. Już 18 października 1928 r. wspomniane figury drogą kolejową dotarły do Jasła, a następnie do Dębowca. Aktu poświęcenia kalwarii saletyńskiej dokonał ks. bp Karol Józef Fischer z Przemyśla podczas uroczystości odpustowych. On też zaprowadził kanonicznie nabożeństwo drogi krzyżowej i jako pierwszy przewodniczył jemu na kalwarii saletyńskiej, a zgromadziło ono 20 tysięcy pielgrzymów.

1932.09.17 – Generał Józef Haller wraz z delegacją żołnierzy złożył przy ołtarzy Matki Bożej Saletyńskiej w Dębowcu, jako dar wotywny, swój order Virtuti Militari 5 kl.   

1934 – Wielka powódź w Dębowcu.

1934.05.27 – Wprowadzono odpust w trzecią niedzielę maja na prośbę czcicieli Matki Bożej Saletyńskiej, aby większa liczba wiernych mogła uczestniczyć w uroczystościach saletyńskich i miała udział w owocach odpustowych. Mimo dość dużego udziału wiernych, odpust majowy nigdy nie przybrał takich rozmiarów jak wrześniowy.

1934.07.26 – Dębowiec utracił prawa miejskie.

1935 lipiec – Burza i trąba powietrzna zniszczyły dach klasztoru w Dębowcu, zabudowania klasztorne oraz park.

1936.01.19 – Zmarł w Dębowcu ks. Józef Ryma (1896-1936) – pierwszy polski misjonarz pracujący na Madagaskarze. Urodzony w miejscowości Barysz (archidiecezja lwowska), wychowanek pierwszej szkoły saletyńskiej, założonej w 1906 r. w Puźnikach. Po otrzymaniu święceń kapłańskich w 1922 r., wyjechał na Madagaskar w roku 1923 i pracował przez 13 lat z wielkim poświęceniem i z apostolską gorliwością w wikariacie Antsirabe. Odwiedzał wioski, posługiwał prostym ludziom, opatrywał ich rany, modlił się z nimi i nauczał. W roku 1935 wrócił do Dębowca, macierzystego domu prowincji, dla poratowania zdrowia. Po ciężkiej chorobie zmarł w klasztorze 19 marca 1936 r. o godz. 1200 w opinii świętości. W duchowym testamencie, złożonym na ręce ks. prowincjała Michała Kolbucha, powierzył Bogu swoje życie w intencji nawrócenia całego Madagaskaru. Podczas agonii poprosił ks. prowincjała, aby przekazał jego ukochanym Malgaszom, że ofiaruje swe życie Bogu za nich. Pochowany został na cmentarzu parafialnym w Dębowcu. Był to gorliwy i świątobliwy misjonarz – Apostoł Madagaskaru, który ofiarował swój wyjazd na wyspę w intencji powołań saletyńskich. W pamięci starszych księży i braci pozostał do dziś jako wzór saletyna i jako ten, który oddał życie swoje za innych.

1936.03.16 – Rozpoczęto budowę kościoła w Dębowcu według projektu inż. arch. Witolda Wincentego Rawskiego (1893-1962) ze Lwowa. Kościół został zaprojektowany jako jednonawowy na rzucie prostokąta, zamknięty absydą, o wymiarach 40x15x20 metrów, z dwoma kaplicami bocznymi w formie absyd. Techniczny nadzór nad budową i pracami budowlanymi sprawowali dwaj bracia: inżynier Roman Nowak z Jasła wraz z synem Stanisławem oraz majster Tadeusz Nowak. Inicjatorem budowy świątyni ku czci Matki Bożej Saletyńskiej był ks. Michał Bielak, który w latach 1929-1935 zorganizował za pomocą Posłańca wśród czytelników pomoc materialną na budowę świątyni, oraz ks. superior August Gauthier, budowniczy kościoła.

1936.05.17 – Uroczystość wmurowania kamienia węgielnego pod świątynię ku czci Matki Bożej Saletyńskiej w Dębowcu. Aktu tego dokonał delegat biskupa, ks. prałat Zygmunt Męski, proboszcz katedralny w Przemyślu, wobec 25 tysięcy wiernych oraz przy asyście duchowieństwa i przedstawicieli władzy państwowej. W uroczystościach tych uczestniczyło aż 36 zorganizowanych pielgrzymek parafialnych z terenu Polski. Kamień węgielny w kształcie sześcianu, o wymiarach 36 x 40 x 50 cm, kuty z kamienia, z otworem w środku na pergaminowy dokument erekcyjny, został przymurowany do fundamentu w tym miejscu, na którym stoi główny ołtarz.

1936 – Odnowienie przez prof. Morwaya barokowego obrazu św. Bartłomieja.

1936 – Początek budowy przez saletynów kościoła sanktuaryjnego Matki Bożej Saletyńskiej w Dębowcu.

1936-1942 – Proces komasacji gruntów.

1937.06.19 – Saletyni otwarli w Dębowcu własną drukarnię w celu wydawania Posłańca Matki Boskiej Saletyńskiej i dla potrzeb zgromadzenia. Inicjatorem tego dzieła był br. Bronisław Glanc (1906-1986). Pierwszą pozycją, jaka wyszła z dębowieckiej drukarni, była książka ks. Andrzeja Skibińskiego Miesiąc Maryi Saletyńskiej w nakładzie 2000 egzemplarzy. Drukarnia przeznaczona była wyłącznie do wydawnictwa miesięcznika Posłaniec Matki Boskiej Saletyńskiej, którego pierwszy nakład wyszedł we wrześniu 1937 r. Zecerem drukarni był Wilhelm Józefiak z Katowic.

1937 – Strajki chłopskie w Dębowcu przeciw złej polityce państwa w stosunku do mieszkańców wsi; blokada dróg.

1937-1939 – Budowa domu gminnego w Dębowcu (dziś Ośrodek Zdrowia). Wykończono jego budowę i przerabiano go kilkakrotnie po drugiej wojnie światowej.

1939.03.26 – Założenie z inicjatywy Józefa Paluchniaka Spółdzielni Rolniczo-Handlowej Zagon w Dębowcu.

1939.05.05 – Utworzenie II Kompanii Obrony Narodowej Dębowiec składającej się z żołnierzy pochodzących z Dębowca i okolicznych wiosek. Kompania dębowiecka wchodziła w skład Batalionu Obrony Narodowej Jasło.

1939.06.14 Zainstalowano w specjalnej niszy na fasadzie kościoła sanktuaryjnego w Dębowcu kamienną figurę Matki Bożej Saletyńskiej (o wysokości 2,5 m). Figurę wykonał Piotr Kędzierski (1874-1959), artysta rzeźbiarz z Krosna.

1939 czerwiec – Siostry Wynagrodzicielki Matki Bożej Saletyńskiej w Dębowcu (s. Weronika Katarzyna Markowska, s. Gabriela Małgorzata Polewka i s. Genowefa Pieniążek – aspirantka) odbyły kurs sanitarny na wypadek wojny. Natomiast bracia: Bronisław Glanc i Ignacy Grygiel odbyli kursy przeciwpożarowe LOPP w celu przygotowania samoobrony.

1939.08.24 – Ostatnie publiczne wystąpienie starej Gwardii Dębowieckiej podczas odpustu parafialnego.

1939.08.24 – Ostatnie zebranie i nabożeństwo II Kompanni Obrony Narodowej Dębowiec na placu sanktuaryjnym w Dębowcu przed wymarszem na wyznaczone pozycje na granicę polsko-czechosłowacką. Kapelan Obrony Narodowej, ks. Józef Szczepański, skierował do żołnierzy Słowo Boże, następnie pobłogosławił wyruszających nad granicę czechosłowacką w kierunku Mrukowej, polecając w opiekę Matki Bożej Saletyńskiej. Saletyni w klasztorze spowiadali przez cały dzień żołnierzy i udzielali im Komunii św. Żołnierze zaopatrywali się w medaliki Matki Bożej Saletyńskiej i szkaplerze. Żegnali się z najbliższymi krewnymi, którzy przybyli do klasztoru. Na koniec otrzymali od księży saletynów generalne rozgrzeszenie i odpust na godzinę śmierci. Jedni z nich wymaszerowali wcześniej, inni wyjechali odkrytymi samochodami wojskowymi. Ostatnie samochody opuściły teren klasztorny późnym wieczorem.

1939.09.01 – Wybuch drugiej wojny światowej i bombardowanie Dębowca przez niemieckie samoloty. W tym dniu zginęła Stanisława Myśliwiec, mieszkanka Dębowca i pierwsza ofiara wojny.

1939.09.07 – Zginęli w Krempnej żołnierze należący do II Kompanni Narodowej Dębowiec: Władysław Kamiński z Cieklina, Izydor Świątek i Franciszek Setlak z Dulabki. Pochowano ich na cmentarzu w Cieklinie.

1939.09.07 – W czwartek o godzinie 1300 wojska niemieckie wkroczyły do klasztoru w Dębowcu i rozpoczęła się straszliwa okupacja hitlerowska. W tym dniu bombowce niemieckie z potężnym hukiem przelatywały nad klasztorem i ogrodem tak nisko, że zdawało się, iż dotykają wierzchołków drzew. W obliczu zagrożenia przełożony klasztoru w Dębowcu, ks. August Gauthier, złożył obietnicę odprawienia nowenny Mszy św. do Matki Bożej Saletyńskiej oraz wotum w postaci dwóch złotych serc, jeżeli nikt z mieszkańców klasztoru nie straci życia wśród nawałnicy wojennej.

1939.09.17 – Odpust ku czci Matki Bożej Saletyńskiej w skromnych rozmiarach ze względu na nakaz wydany przez starostę jasielskiego, Ludwiga Losackera, zakazujący gromadzenia się Polaków. Do Komunii św. przystąpiło tylko 400 osób.

1939.09.19 – W klasztorze na drugim piętrze zamieszkało trzydzieści rodzin ukraińskich, które schroniły się przed Rosjanami, zajmującymi wschodnie ziemie Rzeczpospolitej, po San. Gdy w listopadzie odchodzili z klasztoru, wówczas zrabowali materace, pościel, kołdry, poduszki i koce. Na wzmiankę zasługuje również pomoc udzielona przez saletynów wysiedlonym z Poznania, Kalisza i okolic. Wśród tych wysiedleńców byli i tacy, dla których ten krótki pobyt w klasztorze stanowił odnalezienie Boga. Większość uchodźców z terenów Wschodnich i z Wielkopolski przebywała w klasztorze dębowieckim przez całą okupację niemiecką. Byli to: Brudnik Janina z dziećmi: Władysławem i Stanisławą; Woronowicz; Marek Władysław z żoną Stefanią i synem Eugeniuszem; Marek Józef z żoną Marią i synami: Janem, Kazimierzem i Franciszkiem; Pieniecki Michał z żoną Pelagią i córka Marią; Pieniecki Mikołaj; Łopnek Michał z synem Kazimierzem; Baran Szymon (inwalida wojenny); Gajeckówna Felicja (inwalidka wojenna); Lis Ludwik (komendant policji polskiej) z żoną Stanisławą i synami: Ryszardem i Januszem; Szubarga Józef (lekarz medycyny) z żoną Zofią i synem Jackiem; Potrawska Kazimiera; Lachowicz Edward (urzędnik) z żoną Marią i synami: Ernestem, Stanisławem i Wiesławem; Mikuś Emilia z synami: Ryszardem, Zygmuntem i Adamem; Węgier Rozalia; Chyłek Ryszard; Daniec Maria i Wilim Franciszek. W tym celu oddano im do dyspozycji całe piętro domu i zatroszczono się o skromne wyżywienie. Żywność, ubranie i lekarstwa dla przesiedleńców zbierano kwestując po Dębowcu i okolicy.

1939 – Usuniecie pomnika Adama Mickiewicza w rynku, zlikwidowanie przez Niemców Gwardii dębowieckiej, pierwsze represje.

1939 wrzesień – Pod koniec września 1939 r. w budynku klasztornym w Dębowcu funkcjonował Korytarz punkt etapowy kanału przerzutowego nr 3 przez granicę. Dębowiecki punkt Korytarza (na trasie Jasło–Dębowiec–Nowy Żmigród) obsługiwali, przy pomocy miejscowych osób zaangażowanych w konspirację, saletyni: ks. Józef Szczepański – jako szef punktu przerzutowego, br. Bronisław Glanc, ks. Augustyn Gauthier, ks. Franciszek Dantin i ks. Andrzej Czeluśniak. Z tego punktu przerzutowego skorzystało wielu ludzi. Tym, którzy się zgłaszali, saletyni zapewniali nocleg, wyżywienie, ubranie cywilne, odpowiednie dokumenty i pieniądze na dalszą drogę oraz specjalnych przewodników. Przewodnicy ci, z narażeniem własnego życia, mienia, własnych rodzin, przeprowadzali ich przez granicę ścieżkami leśnymi na teren Słowacji do rodziny Patlewiczów w Niżnej Pisanej.

1939 październik – Wojsko niemieckie z generałem Franzem Liebe zajęło klasztor i inne budynki saletynów w Dębowcu, zamieniając je na koszary wojskowe.

1939 październik – W Dębowcu komplety tajnego nauczania z zakresu gimnazjum i liceum prowadził prof. Władysław Trzeciak, a w kilka miesięcy później dołączyli do niego kolejni nauczyciele: ks. dr Józef Szczepański (kierownik) i Alfred Mastej. W roku 1940 pomagała im już duża grupa nauczycieli miejscowych, a także wysiedleni pedagodzy z Kalisza, którzy otwarli również szkołę powszechną: Tadeusz Marchwicki (matematyka), Stanisław Kitka (język polski i śpiew), Tadeusz Wiśniowski (zajęcia praktyczne i ćwiczenia cielesne), Maria Misiołek (rysunki), Maria Pacewicka (nauka o przyrodzie), Helena Wołoszczak (geografia) i ks. Józef Kotulak (religia).

1940 marzec – Rozpoczęto w budynkach klasztornych w Dębowcu tajne nauczanie z inicjatywy ks. Józefa Szczepańskiego. Nawiązał on kontakt z rozproszonymi wychowankami Małego Seminarium oraz z młodzieżą miejscową i z okolicy. Przy pomocy miejscowych nauczycieli i saletynów objął kompletami tajnego nauczania ponad 100 uczniów i uczennic. Uczniowie gromadzili się w umówionych miejscach, gdzie przychodzili profesorowie i odbywały się zajęcia. Nad całością programu nauczania czuwał ks. dr Józef Szczepański, który prowadził wiele kompletów tajnego nauczania w klasztorze i w domach prywatnych w Dębowcu, przy pomocy miejscowych nauczycieli i księży. Uczył języków: polskiego, łacińskiego i francuskiego, historii, matematyki, fizyki i religii, udostępniał bogaty księgozbiór biblioteki klasztornej i pomoce naukowe Małego Seminarium. Wtajemniczał saletynów w arkana pracy konspiracyjnej na odcinku naukowo-wychowawczym. Sam organizował miejsca spotkań. Należy podziwiać niebywałą odwagę członków domu dębowieckiego, a szczególnie ks. Józefa Szczepańskiego, ks. Augusta Gauthier i ks. Andrzeja Skibińskiego. Pomimo że dom zajęty był stale przez wojska niemieckie, oni mieli odwagę, aby w latach 1940-1945 zbierać chłopców i prowadzić dla nich tzw. tajne komplety.

1940 kwiecień – W czasie jednej z łapanek urządzanych w Dębowcu, na przymusowe roboty do Niemiec, Niemcy wywieźli do Jasła br. Józefa Szatka i br. Franciszka Sieronia. Obydwom braciom zakonnym udało się szczęśliwie powrócić do Dębowca. Br. Józef Szatek zdołał uciec z pociągu w drodze do Niemiec, a br. Franciszek Sieroń, gdy transport był przygotowany do wyjazdu do Niemiec, dopasował klucz i uciekł wraz z 40 osobami z więzienia z Jasła.

1940 maj – Niemcy wywieźli z klasztoru dębowieckiego wszystkie aparaty radiowe, które zostały tutaj zwiezione z całej okolicy.

1940.07.16 – Masowe aresztowanie mieszkańców Dębowca i wywózka do obozu koncentracyjnego inteligencji dębowieckiej. Gestapo aresztowało ks. Augusta Gauthier, superiora dębowieckiego, pod zarzutem, że jako Francuz chodził do Piątkiewicza, mieszkającego w Dębowcu przy Rynku, i tłumaczył Polakom wiadomości francuskie z aparatu radiowego, który Gestapo znalazło w piwnicy, a także w związku z działalnością przerzutową na trasie Jasło-Dębowiec-Żmigród Nowy. W jasielskim więzieniu był przetrzymywany w jednej celi z Józefem Widziszewskim, znanym przedsiębiorcą jasielskim. Po sześciu miesiącach pobytu w więzieniu w Jaśle ks. A. Gauthier został uznany za niewinnego i 27 grudnia 1940 r. zwolniony z więzienia. Natomiast inni oskarżeni: Ignacy Piątkiewicz, Aleksander Wiśniewski, Stanisław Więcek, Feliks Mastej, Jan Mastej, Jan Fiszer, Tomasz Budziak, Robert Pawłowski, Adam Słowiński zostali wysłani do obozu koncentracyjnego w Auschwitz i tam ponieśli śmierć męczeńską.

1940.08. 30 – Niemcy aresztowali ks. Franciszka Kasaka, proboszcza w Dębowcu, ks. Józefa Czajkę, ks. Jana Kellera i ks. Romana Wojtunika (saletyna), pod zarzutem korzystania z aparatu radiowego. Wszyscy przebywali w więzieniu w Jaśle i Tarnowie. Z braku dowodów zostali zwolnieni przez prokuratorstwo Sondergerichtu w Rzeszowie 11 maja 1941 r.

1941 kwiecień – Uroczyste nabożeństwa protestanckie w kaplicy klasztornej w Dębowcu. Wiosną 1941 r., kiedy dom zakonny saletynów w Dębowcu był przepełniony żołnierzami Wehrmachtu, przygotowującymi się do agresji na Związek Radziecki, nabożeństwa takie odprawiał niemiecki pastor, kapelan wojskowy, przy tłumnym udziale żołnierzy wypełniających całą kaplicę, a także plac klasztorny.

1941 czerwiec Br. Bronisław Glanc, ps. Bronek, zorganizował służbę sanitarną dla podziemia na terenie powiatu jasielskiego. W czasie drugiej wojny światowej w klasztorze dębowieckim przebywali lekarz i dwaj sanitariusze niemieccy, którzy zorganizowali szpital wojskowy oraz lekarz miejscowy Józef Szubarga. To dzięki nim br. Bronisław Glanc podniósł swoje kwalifikacje z zakresu wiedzy medycznej. Znając dobrze język niemiecki i posiadając wrodzone zdolności do leczenia, poprzez prywatne studium medycyny i stałą praktykę u wspomnianych lekarzy, nabył zdolności lekarskich. Asystując przy wielu operacjach dokonanych na rannych żołnierzach niemieckich zapoznał się z tajnikami chirurgii. To doświadczenie dobrze wykorzystał, pomagając i służąc ludziom jako lekarz w czasie okupacji niemieckiej i w latach powojennych. Nie tylko sam udzielał pomocy rannym i potrzebującym, ale zajął się również szkoleniem personelu sanitarnego. Jako powiatowy szef Zielonego Krzyża prowadził 40-godzinne kursy dla sanitariuszek oddziałów partyzanckich w kilku miejscowościach, takich jak: Jasło, Dębowiec, Zarzecze, Osiek, Czekaj, Bajdy, Cieklin, Jasło, Świerchowa, Wola Dębowiecka i Załęże. Objął opieką lekarską ciężko rannych mieszkańców Dębowca i okolic, organizując dla nich szpital w budynku klasztornym. Ponadto na terenie powiatu jasielskiego zorganizował i prowadził partyzancki szpital dla żołnierzy AK i BCH. Również opiekował się zabiedzonymi Rosjanami z obozu w Szebniach, dostarczając im żywność i odzież. Samarytańska misja br. Bronisława Glanca w Dębowcu była odczuwalna podczas ofensywy radzieckiej w styczniu 1945 r., kiedy udzielił pomocy lekarskiej wielu rannym cywilom i wojskowym, w tym kilkunastu żołnierzom Armii Radzieckiej. W tym czasie docierał do domów, leczył drobne urazy, udzielał pierwszej pomocy i wysyłał rannych furmankami do szpitala w Krośnie.

1941.09.21 – Ks. Franciszek Kasak, proboszcz dębowiecki i dziekan żmigrodzki, dokonał uroczystego poświęcenia pierwszego kościoła na polskiej ziemi pod wezwaniem Matki Bożej Saletyńskiej w Dębowcu. W ołtarzu głównym umieszczono drewnianą figurę Matki Bożej Saletyńskie w postawie stojącej (165 cm). Aktualnie figura ta znajduje się w kościele Matki Bożej Saletyńskiej w Rzeszowie. Jej autorem był artysta rzeźbiarz Piotr Kędzierski (1874-1859) z Krosna, który wykonał ją w drewnie lipowym w 1939 r. Polichromię wykonał artysta malarz Władysław Niepokój, sławny portrecista z Krosna. Kościół Matki Bożej Saletyńskiej w Dębowcu został wymurowany z cegły, z użyciem także kamienia i betonu, założony na planie prostokąta, jednonawowy, z dwiema bocznymi kaplicami w formie półokrągłej eksedry, dwukondygnacyjny. W górnej kondygnacji, czyli we właściwym kościele, znajduje się szeroka nawa, która w dalszej swojej części jest zwężona i mocno wydłużona, a następnie przechodzi w prezbiterium, zaznaczone tylko podwyższeniem poziomu. Prezbiterium zostało zakończone absydą. Do prezbiterium i części nawy przylega z prawej strony zakrystia zewnętrzna (o wymiarach 6,60x6,60 m), a nad nią zakrystia wewnętrzna, tzw. oratorium, a także krużganek łączący kościół z klasztorem (11,20x2,20 m). Długość zewnętrzna kościoła wynosi 40 m, szerokość nawy 14,85 m, prezbiterium 9 m. Wysokość świątyni od posadzki do sufitu wynosi 12 m. Sufit kasetonowy. Do kościoła prowadzi kruchta, na planie prostokąta. Osobliwością świątyni jest monumentalna fasada, dwukondygnacyjna, o wysokości 28 m. W centrum górnej kondygnacji duże okno prostokątne, a nad nim specjalna nisza z figurą Matki Bożej Saletyńskiej w postawie stojącej. Fasada zwieńczona tympanonem i krzyżem saletyńskim. W dolnej kondygnacji kościoła, pod prezbiterium i częścią nawy, znajduje się krypta (14,66x8,80x2 m). Kościół posiadał 31 okien o wysokości 8,5 m. W bocznych kaplicach, oprócz okien, dodatkowo lunety o średnicy 0,8 metra. Jego ściany wewnętrzne zdobiła terrazzowa lamperia. Dach nawy i prezbiterium dwuspadowy, zaś kaplic bocznych pulpitowy, pokryty dachówką karpiówką. Na połączeniu przedłużonego prezbiterium z nawą usytuowana została ośmioboczna sygnaturka o wysokości 20 metrów i średnicy 4,50 m. Ołtarz główny marmurowy, a w nim tabernakulum z alabastru, został wykonany w 1939 r. przez Piotra Kędzierskiego. Również dziełem tego samego artysty było sporządzenie balustrady przed głównym ołtarzem i ambony. Posadzka kościoła została wykonana z płytek terrazzowych, dwukolorowych. W latach późniejszych saletyni wielokrotnie zmieniali wystrój wewnętrzny kościoła sanktuaryjnego w Dębowcu.

1941.12.25 – Pożar klasztoru w Dębowcu, spłonęła część dachu.

1943.02.12 – Do klasztoru w Dębowcu przybyła specjalna komisja niemiecka w celu zbadania zmagazynowanego zboża. W kilka dni później klasztor został powtórnie wizytowany przez siedmioosobową komisję. Oglądano wszystkie budynki klasztorne, a także ogród.

1943 kwiecień – W klasztorze w Dębowcu przebywało 15 rannych żołnierzy niemieckich spod Stalingradu, którymi opiekowali się saletyni oraz lekarze niemieccy.

1943.05.08 – Walter Gentz, starosta jasielski, wraz ze specjalną komisją (Ludwig Romeis, Georg Gattner i trzy zamiejscowe osoby) nawiedził klasztor dębowiecki, dokonując dokładnej rewizji.

1944.05.21 – Uroczystości odpustowe ku czci Matki Bożej Saletyńskiej w nowej świątyni w Dębowcu w intencji wyzwolenia i uzyskania niepodległości dla naszej Ojczyzny, z udziałem licznie przybyłych wiernych z całej okolicy Jasła.

1944.05.30 – Niemcy urządzili w Dębowcu łapankę na przymusowe roboty do Niemiec, wówczas żołnierze AK, którzy zebrani byli w stodole Łonickich, oddali do nich strzały i zabili dwóch Niemców. W odwecie Niemcy zaczęli podpalać domy i zabudowania gospodarskie. Paliły się już trzy domy i stodoły, kiedy br. Bronisław Glanc przybiegł do dowódcy wojsk niemieckich i przekonał go, że ludność cywilna Dębowca nie jest temu winna, lecz partyzanci. To ich uspokoiło i zaprzestali dalszego palenia Dębowca. Pomścili się tylko na rodzinie Łonickich, którą podejrzewali o współpracę z partyzantami, zabierając Antoniego i Cecylię do Warzyc i tam w lesie dokonali egzekucji. Natomiast ich dwudziestoletnią córkę Sabinę zastrzelili na miejscu i wrzucili do płonącej stodoły. W tym dniu Niemcy spalili 10 stodół i zabudowań gospodarskich.

1944.08.15 – Oddziały specjalne 5 psp AK i oddziały specjalne zebrane w rejonie Czeluśnicy obchodziły święto żołnierza polskiego na leśnej polanie. Uroczystą Mszę św. celebrował ks. Józef Szczepański w asyście ks. Andrzeja Skibińskiego, który wygłosił patriotyczne przemówienie. Po Mszy św. odbyła się defilada oddziałów operujących w tamtejszych lasach.

1944.09.08 – Ostrzeliwanie wojsk niemieckich stacjonujących w klasztorze saletynów w Dębowcu przez wojska radzieckie.

1944.09.17-1945.01.15 – Dębowiec był miejscowością przyfrontową.

1944.09.17 – Bombardowanie Dębowca przez samoloty radzieckie. Pożar klasztoru w Dębowcu. Na podwórze klasztorne spadło ponad 30 bomb, zniszczeniu uległy zabudowania klasztorne, zbombardowano dawny dwór Zborowskich. Wyleciały wówczas wszystkie szyby w domu zakonnym i kościele, zniszczeniu uległy budynki gospodarcze oraz powstały duże wyrwy w murach budynków klasztornych. W tym dniu w wyniku bombardowania zniszczeniu uległa prawie połowa domów i zabudowań gospodarczych w Dębowcu. Zbombardowano Dębowiec na Syzmie. Pożar zniszczył stodołę Zawiszów. Na wałach, obok klasztoru, zostały zburzone dwa domy: Barana i Pankiewicza. Zginęła od odłamków bomb Stanisława Pankiewicz. Zburzony został magazyn sklepowy Zygmunta Krzywdy. Na klasztor i plac sanktuaryjny spadło wówczas 7 bomb o wadze 100 kg, 30 bomb zapalających o wadze 1 kg. Zburzona została środkowa część dworu Zborowskich oraz 1/3 część stodoły oraz szopy.

1944.10.19 – W klasztorze w Dębowcu stacjonowała przez trzy miesiące 150-osobowa policja niemiecka do walki z partyzantami, uzbrojona w specjalne samochody bojowe.

1944.10.24 – Kolejne bombardowanie Dębowca przez samoloty radzieckie.

1945.01.14 – Rozkaz władz niemieckich o ewakuacji ludności Dębowca.

1945.01.15 – Wyzwolenie Dębowca. Sowieckie naloty i ostrzeliwanie Dębowca; oprócz ofiar śmiertelnych licznych uszkodzen doznaje: kościół parafialny, plebania, szkoła podstawowa, zabudowania mieszkańców Dębowca, klasztor saletynów i ich kościół sanktuaryjny, a także został całkowicie zbombardowany dawny dwór Zborowskich. W czasie drugiej wojny światowej (1939-1945) zgineło 178 osób z terytorium należącego do parafii dębowieckiej.

1945.01.16 – Pierwszy dzień wolności w Dębowcu. W wyniku działań drugiej wojny światowej klasztor dębowiecki poniósł następujące szkody: uszkodzenie budynków (cztery mieszkalne, stodoła, obora, spichlerz, chlew, dwie szopy i kościół); grabież inwentarza żywego (2 konie, 4 krowy, 2 świnie); grabież inwentarza martwego (3 wozy, bryczka, siodło i uprzęż, 2 tony pszenicy, 1 tona żyta, 1,2 tony jęczmienia, 1,5 tony owsa, 5 ton ziemniaków, 200 kg buraków, gabinet szkolny, drukarnia z wyposażeniem, zakład stolarski); grabież mebli (15 szaf, 15 stołów, 30 ławek szkolnych, 12 ławek kościelnych, 60 krzeseł, 70 łóżek żelaznych, 30 materacy, 57 obrazów ściennych z ramami, 3 radia); grabież odzieży (5 ubrań męskich, 6 płaszczy męskich, 20 par trzewików, 4 habity żeńskie, 4 kostiumy żeńskie, 45 koszul męskich, 15 par pończoch, 50 par skarpetek, 40 swetrów, 50 ręczników, 12 firanek, 10 obrusów, 8 dywanów, 25 kołder, 30 kocy, 25 poduszek, 50 prześcieradeł); grabież bielizny kościelnej (23 ornaty, 3 kapy, 12 brusów na ołtarz, 10 alb, 12 komży, 20 korporałów, 40 humerałów, 40 puryfikatorów, 10 nakryć do ołtarzy, 2 welony).

1945.01.17 – Zebranie mieszkańców Dębowca, na którym dr Józef Szubarga odczytał Manifest Lipcowy PKWN.

1945.02.09 – Rozpoczęła działalność Gminna Rada Narodowa w Dębowcu.

1945.02.10 – Zebranie organizacyjne i wybory Komitetu Założycielskiego Gimnazjum i Liceum Oświata na Wsi w Dębowcu. Szkoła powstała z inicjatywy ks. Józefa Szczepańskiego i kilku obywateli Dębowca: Józefa Paluchniaka (1901-2000), Jana Kiełtki, Benedykta Trzeciaka. Pierwsze zebranie zwołał Józef Paluchniak, kierownik Rejonowej Spółdzielni R.H. Zagon w Dębowcu. Zebranie odbyło się w lokalu spółdzielni, a przybyli na nie obywatele z całego rejonu (Dębowiec, Załęże, Wola Dębowiecka, Cieklin, Zarzecze, Łazy Dębowieckie, Żmigród Nowy, Osiek, Samoklęski, Świerchowa, Łężyny, Majscowa, Osobnica, Mytarz).

1945.03.10 – Rozpoczęto naukę w Gimnazjum i Liceum Oświata na Wsi w Dębowcu. Była to szkoła średnia, koedukacyjna, prywatna, w której naukę pobierała młodzież z Dębowca, okolic Jasła i Żmigrodu oraz małoseminarzyści. Profil liceum dębowieckiego był humanistyczny. Saletyni użyczyli w swoim klasztorze lokalu, kadry i zaplecza naukowego. Profesorami byli nauczyciele świeccy i saletyni: ks. Józef Szczepański – dyrektor, ks. August Gauthier, ks. Alojzy Gandawski, ks. Stanisław Sowa.

1945.03.16 – Władze państwowe z Jasła dokonały konfiskaty drukarni zakonnej w Dębowcu. Powiatowy Urząd Informacji i Propagandy w Jaśle skonfiskował drukarnię z klasztoru saletynów w Dębowcu i przeniósł ją do Jasła do gmachu Starostwa, uruchamiając ją jako własną. W 1946 r. drukarnia ta została objęta zarządem państwowym przez Państwowe Krakowskie Zakłady Graficzne, a w 1947 r. przeniesiona z gmachu Starostwa do budynku przy ul. Karola Szajnochy. Zabrano wówczas następujące maszyny i urządzenia techniczne drukarni klasztornej: maszynę płaską marki Świderski, Lipsk, format 55x85; bostonkę ręczną marki H. Carmine, format 18x24; motor elektryczny na prąd stały 1 kW; nóż do cięcia papieru, bez marki, rozmiar 65 cm; powielacz bębnowy, czcionkowy; maszynę do szycia drutem, marki Herfurtl-Heyden; czcionki różne o wadze 1000 kg; linie mosiężne o wadze 20 kg; justunek i sztegi o wadze 150 kg; cztery kątowniki; cztery szufle drukarskie; matryce do odlewu wałków; pięć regałów na czcionki; regał na justunek; regał na sztegi; stół duży, stół mały. Starania saletynów o zwrot drukarni okazały się bezskuteczne.

1947.09.20-21 – Odbyły się uroczystości setnej rocznicy objawienia Matki Bożej w La Salette dla naszej prowincji. W centralnych uroczystościach w Dębowcu udział wzięli dwaj biskupi z Przemyśla: ks. bp Franciszek Barda i ks. bp Wojciech Tomaka oraz ponad 40 tysięcy wiernych.

1948 – Naprawa kościoła parafialnego z uszkodzeń wojennych: prezbiterium, dachu, wieży i stropu kościoła.

1948.05.31 – Połączenie Rejonowej Spółdzielni Rolniczej Zagon w Dębowcu ze Spółdzielnią Powszechną Zgoda w Zarzeczu, z Gminą Spółdzielnią Samopomoc Chłopska w Cieklinie i Powszechną Spółdzielnią Zgoda w Woli Dębowieckiej. Połączona Spółdzielnia przyjęła nazwę Gminna Spółdzielnia Samopomoc Chłopska Dębowcu. 

1950 – Odrestaurowanie ze zniszczeń wojennych kościoła św. Krzyża na cmentarzu.

1950.03.31 – Grabież majątku gospodarstwa klasztornego w Dębowcu przez władze państwowe. Komisja Powiatowa w Jaśle przejęła majątek klasztoru dębowieckiego i przekazała go Spółdzielni Samopomoc Chłopska w Dębowcu. Protokół z przejęcia majątku klasztornego podpisał w imieniu klasztoru ks. Józef Szczepański – pierwszy radny, a w imieniu Komisji Powiatowej: Szczerba, Władysław Syzdek, J. Giebułtowski i Stanisław Fuk. Zarząd Gminnej Spółdzielni Samopomoc Chłopska w Dębowcu przejął od saletynów: nieruchomość ziemską 8,05 ha, budynki gospodarcze (2/3 stodoły, 1/2 stajni), inwentarz żywy (3 konie, 4 krowy, jałówkę, cielę, 2 świnie), inwentarz martwy (bryczkę, 2 wozy, 1 parę bron, plewnik, młynek do czyszczenia zboża, sieczkarnię, maszynkę do buraków, parnik żelazny, 2 pary literek do wozu, 2 pary drabin do zwożenia zboża, 8 uli, piekarnię i piec murowany na 120 kg chleba. Na gruntach ornych saletyni siali pszenicę, żyto, owies, koniczynę, jęczmień oraz sadzili ziemniaki i buraki. W ogrodzie o powierzchni 2,50 ha znajdowało się 150 jabłoni i 6 gruszy.

1950.03.31 – Grabież majątku tzw. szpitalki w Dębowcu przez władze państwowe (9 ha ziemi).

1950.05.21 – Uroczystości odpustowe i jubileuszowe w Dębowcu. Z okazji 40 rocznicy pobytu saletynów w Dębowcu dokonano wmurowania pamiątkowej tablicy poświęconej pamięci ks. dr Salomona Schalbettera MS – pierwszego superiora i fundatora dębowieckiego klasztoru oraz ks. dr Eliasza Roux MS – wieloletniego wychowawcy polskich saletynów. Jak mówi zapis: tablica ta została poświęcona pamięci pierwszych pionierów na dębowieckiej ziemi i dla upamiętnienia czterdziestolecia powstania domu macierzystego w Dębowcu. Uroczystego odsłonięcia tablicy dokonał ks. superior Alojzy Gandawski.

1950.07.10 – Kuratorium Okręgu Szkolnego Rzeszowskiego w Rzeszowie, ustawą z dnia 26 czerwca 1950 r., rozwiązało w domu zakonnym w Dębowcu Prywatne Liceum Oświata na Wsi. Uczniowie i personel nauczycielski zostali przeniesieni do Liceum Ogólnokształcącego w Nowym Żmigrodzie i Liceum Ogólnokształcącego w Kołaczycach. Przy rozwiązaniu w roku 1950 Prywatnej Samorządowej Szkoły Ogólnokształcącej typu licealnego w Dębowcu tak przedstawiał się jej stan personalny. Wykaz liczbowy uczniów w poszczególnych klasach: Chłopcy 127 (kl. VIII ukończyło - 31, kl. IX – 37, kl. X a – 21, kl. X b – 20, kl. XI – 18); Dziewczęta 99 (kl. VIII – 24, kl. IX – 13, kl. X a – 17, kl. X b – 26, kl. XI – 19). Wykaz imienny nauczycieli i personelu szkoły: Dyrektor - Jan Zoła; Nauczyciele – dr Aleksander Kijanowski, dr Piotr Rysiewicz, mgr Maria Więcek, Marian Pawłowski, Alfreda Bolek, ks. dr Józef Szczepański MS; Lekarz szkolny – dr Józef Pacześniak; Woźny – Stanisław Hencner; Sekretarka – Fryderyka Osika. Państwową maturę w Liceum w Dębowcu zdało: w 1946 r. – 9 osób (9 chłopców), w tym 3 małoseminarzystów; w 1947 r. – 36 osób (29 ch. i 7 dz.), w tym 12 małoseminarzystów; w 1949 r. – 29 osób (14 ch. i 15 dz.), w tym 2 małoseminarzystów; w 1950 r. – 37 osób (18 ch. i 19 dz.), w tym 2 małoseminarzystów. W latach 1946-1950 zdało maturę 111 osób (70 chłopców i 41 dziewcząt), w tym 19 małoseminarzystów.

1950 październik – Ostatni numer czasopisma Posłaniec Matki Bożej Saletyńskiej wydali saletyni pod koniec października 1950 r. Represje nie ominęły saletyńskiej działalności wydawniczej. Cenzura państwowa ingerowała w treść Posłańca i ograniczała jego nakład. Nie aprobowała również okładki z obrazkiem Maryi Płaczącej, gdyż w Polsce Ludowej Matka Boża nie ma o co płakać.

1952.01.12 – Debowczanin, ks. Roman Wojtunik uzyskał tytuł doktora teologii na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie na podstawie rozprawy nt. Położenie poddanych w dobrach Kapituły Krakowskiej w XVII w. napisanej pod kierunkiem ks. prof. dr hab. Tadeusza Glemmy.

1952.05.12 – Uroczystości jubileuszowe w dębowieckim sanktuarium. Setna rocznica powstania Zgromadzenia i 50-lecie przybycia saletynów do Polski z udziałem ks. biskupa Franciszka Bardy z Przemyśla.

1952.07.03 – Grabież klasztoru saletynów w Dębowcu przez władze komunistyczne. W tym dniu państwowi urzędnicy i funkcjonariusze Urzędu Bezpieczeństwa około godziny 830 otoczyli dom macierzysty w Dębowcu. Z klasztoru nikomu nie było wolno wyjść. Zakonnikom pozostawiono trzy pokoje na parterze i tyle samo na pierwszym piętrze. Około godziny 1700 murarze zabudowali poszczególne kondygnacje. Cegły i zaprawa były już wcześniej przygotowane. Saletyni zostali pozbawieni biblioteki, gabinetu fizyczno-przyrodniczego, kuchni i spiżarni. W zabranych pomieszczeniach urządzono najpierw Sanatorium Przeciwgruźlicze (od 1 marca 1953 do 30 czerwca 1963 r.), a później oddział chorób wewnętrznych Szpitala Powiatowego w Jaśle (od 1 lipca 1963 do 31 sierpnia 1966 r.), następnie obiekt przeznaczono na Państwowy Dom Pomocy Społecznej dla dorosłych (od 1 września 1966 do 8 lipca 1992 r.). Nowicjusze spędzili bezsenną noc na korytarzu, później mieszkali przez kilka miesięcy w krypcie pod kościołem (do 8 września 1952 r.), aż do czasu wyremontowania i przystosowania pomieszczeń zastępczych w Białym Domku. Władze państwowe usunęły z budynku klasztornego pamiątkową tablicę z napisem założyciela i budowniczego domu zakonnego. Krótka relacja kronikarza ukazuje obraz dramatycznych wydarzeń z 3 lipca 1952 r.: Zgromadzili nowicjuszów do oddzielnej sali i chcieli ich nakłonić do opuszczenia nowicjatu, obiecując i zapewniając dalsze kształcenie, stypendium i dom akademicki, względnie internat. Żaden z nowicjuszów nie zgodził się na ich propozycję. Religijną postawę nowicjuszy dobrze oddaje również sprawozdanie dębowieckiego superiora: Przewodniczący udowadniał, że opuszczając dotychczasowy zawód, nowicjusze staną się ludźmi pełnowartościowymi dla Ojczyzny. Na to otrzymał od starszego nowicjatu zapytanie: Czy w Polsce Ludowej kapłan nie może być pełnowartościowym człowiekiem? Przewodniczący odpowiedział nowicjuszom, „że widzi wśród nich zorganizowany opór i wobec tego muszą sobie zdać sprawę z następstw tego oporu. Państwo Ludowe podchodzi do was z pomocą, a wy ją odrzucacie.

1952.09.01 – Otwarto ponownie w Dębowcu Wyższe Seminarium Duchowne. Rektorem został ks. lic. Stanisław Zawisza. Studentami byli: Józef Burdaś, Adolf Grotkowski, Czesław Hałgas sr, Józef Haraczewski, Włodzimierz Janeczek, Czesław Ludwin, Leon Mikuła, Roman Moskal, Jan Potyrała i Roman Sikora. W latach 1952-1955 wykładowcami w WSD w Dębowcu byli: ks. dr Roman Wojtunik, ks. lic. Stanisław Zawisza, ks. mgr Franciszek Danioł, ks. mgr Paweł Brożyna i ks. mgr Tadeusz Piękoś.

1954.05.19 – Rozpoczęto remont kościoła Matki Bożej Saletyńskiej w Dębowcu według projektu prof. Jana Budziło (1908-1983) z Krakowa. Remont ten trwał do roku 1966 i obejmował następujące prace: rozbudowę chóru muzycznego, który został wsparty na filarach i na architrawie, wyłożenie okładziną kamienną chóru i 4 filarów, montaż organów i ich elektryfikacja, zamurowanie całkowite trzech okien oraz skrócenie częściowe pozostałych o 3 metry od dołu, budowa pieca do ogrzewania kościoła z kanałem, założenie trzech witraży geometrycznych w oratorium kościoła (1959), radiofonizacja kościoła na zewnątrz, wykonanie łuku, z kamienia pińczowskiego, z girlandą róż w absydzie kościoła. W kościele założono sześć artystycznych żyrandoli wykonanych z żelaza, miedzi i mosiądzu w pracowni Władysława Oremusa z Krakowa. W prezbiterium zainstalowano nowy ołtarz soborowy (1966), na którym odprawiano Mszę św. twarzą do wiernych, dębowe stalle i artystyczne balaski wykute w żelazie i miedzi przez Władysława Oremusa. Na chórze muzycznym zamontowano organy, wykonane przez jedną z najlepszych w Polsce firm produkujących organy, organmistrza Wacława Biernackiego z Krakowa. Okno chóru ozdobiono kolorowym witrażem św. Cecylii, projektu prof. Jana Budziło z Krakowa. Wykonała go znana firma Żeleńskiego z Krakowa. W świątyni ustawiono ławki, konfesjonały i sedilia.

1954 październik – Władze państwowe postanowiły całkowicie wysiedlić saletynów z Dębowca. Dzięki pomocy ze strony grupy kobiet, które przez długi czas czuwały przy dębowieckim sanktuarium, a także poprzez wielokrotne interwencje saletynów w postaci kierowanych pism do władz państwowych, udało się saletynom Dębowiec obronić. Represje reżimu stalinowskiego szczególnie dotknęły saletynów i ich klasztor w latach 1955-1980. Władze komunistyczne nieustannie kontrolowały, pilnowały, okradały, a kilka razy zdarzył się wypadek podpalenia ich budynków. Stale były w kościele i w budynkach klasztornych wybijane szyby. Kilkakrotnie okradli kościół z wotów. Kiedy odbywał się zjazd młodzieży, Stary Dom nowicjacki został podpalony. Były też dwa pożary spowodowane przez specjalnych ludzi w jednym i drugim domu. A gdy saletyni wezwali straż pożarną z Jasła, to najpierw pojechała niby przypadkiem za cmentarz, chociaż strażacy widzieli ogień po drodze. Do klasztoru nasyłano kandydatów na księży i braci zakonnych, aby byli donosicielami i współpracownikami Urzędu Bezpieczeństwa.

1955 – Elektryfikacja Dębowca.

1956.12.01 – Siostry Franciszkanki Rodziny Maryi podjęły posługę przy sanktuarium Matki Bożej Saletyńskiej w Dębowcu. Pracowały do 3 listopada 1959 r.

1957 październik – Siostry Zgromadzenia Wynagrodzicielki Matki Bożej Saletyńskiej opuściły Dębowiec i wyjechały do Francji. Były to: s. Gabriela Polewka - przełożona, s. Weronika Markowska, s. Stefania Jurasik i s. Julia. Najpierw w październiku 1956 r. saletyni powiadomili przełożoną SS. Wynagrodzicielek Matki Bożej z La Salette w Saint Martin Le Vinoux (Francja) o rezygnacji z ich posługi w dębowieckim sanktuarium. A rok później, w październiku 1957 r., siostry wyjechały, ponieważ nie miały warunków lokalowych po zabraniu saletynom ich domu zakonnego przez władze państwowe. Ponadto siostry były już w podeszłym wieku i schorowane, a nie było możliwości sprowadzenia innych sióstr z Francji.

1958 wrzesień – W prezbiterium kościoła Matki Bożej Saletyńskiej w Dębowcu umieszczono na seledynowo-pozłacanej ścianie absydy białą, z kamienia pińczowskiego wykonaną, figurę Matki Bożej Saletyńskiej wznoszącą się do nieba, w miejsce dotychczasowej drewnianej, oraz ołtarz, także z białego kamienia, z płaskorzeźbą Wieczerzy Pańskiej. Obydwie figury projektował wybitny rzeźbiarz i ceramik krakowski, profesor Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, Franciszek Kalfas (1898-1968), a ich wykonawcą był rzeźbiarz Edward Koś z Pułanek k. Frysztaka. Uroczystego poświęcenia ołtarza głównego z nowymi rzeźbami dokonał podczas uroczystości odpustowych 18 września 1960 r. ks. bp Stanisław Jakiel z Przemyśla. W kościele znajdują się przy łuku tęczowym dwa ołtarze boczne, które zostały wykonane w białym kamieniu przez Mieczysława Ochońskiego z Krakowa. Po prawej stronie nawy znajduje się w ołtarzu figura św. Marii Goretii, po lewej zaś św. Antoniego Padewskiego. Obydwie figury zostały zaprojektowane przez prof. Franciszka Kalfasa, a ich wykonawcą w kamieniu był rzeźbiarz Edward Koś.

1959 – Odlanie przez firmę B. Niestrój z Rudy Śląskiej trzech żeliwnych dzwnów o imionach: św. Bartłomiej, św. Jan Apostoł i Najświętsza Maryja Panna.

1960.03.01 – Siostry Dominikanki podjęły posługę przy sanktuarium Matki Bożej Saletyńskiej w Dębowcu. Pracowały do 31 grudnia 1965 r.

1960.09.18 – Jubileusz 50-lecia klasztoru saletynów w Dębowcu. Ks. bp Stanisław Jakiel z Przemyśla przewodniczył uroczystościom i dokonał poświęcenia nowej figury Matki Bożej Płaczącej, która w krótkim czasie zasłynęła cudami i łaskami, stając się przedmiotem kultu ze strony wiernych. W tej wielkiej i ważnej uroczystości wzięła udział 40-tysięczna rzesza pielgrzymów oraz ponad 60 kapłanów diecezjalnych i zakonnych. Łaskami słynącą figurę zaprojektował profesor Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, artysta rzeźbiarz i ceramik, Franciszek Kalfas (1898-1968). Dębowiecka figura jest rzeźbą, o wysokości 130 cm i szerokości podstawy 62 cm. Jest kopią figury Matki Bożej Płaczącej z La Salette. Wykonana z drewna lipowego w 1959 r. i pokryta polichromią w Krakowie (1960 r.). Na zlecenie Franciszka Kalfasa, z gipsowego modelu, wykonał ją w drewnie lipowym rzeźbiarz Edward Koś z Pułanek k. Frysztaka. Polichromię olejnymi farbami wykonał artysta malarz Józef Jura z Wadowic. Figura ta została ukoronowana papieskimi koronami w 1996 r.

1962.06.17 – Zmarł ks. dziekan Franciszek Kasak (1889-1962), proboszcz dębowiecki, długoletni przyjaciel saletynów. Pochowany 20 czerwca na cmentarzu parafialnym w Dębowcu.

1962 – Założenie instalacji elektrycznej w kościele parafialnym.

1964.01.29 – Zmarł ks. kanonik Aleksander Szerągowski, rodak dębowiecki i były więzień obozu w Dachau oraz autor monografii o Dębowcu Z przeszłości Dębowca. Przez wiele lat pełnił posługę spowiednika dla nowicjuszy, księży i braci zakonnych w dębowieckim klasztorze.

1964.09.19 – Bp Bolesław Taborski z Przemyśla przewodniczył uroczystościom odpustowym w dębowieckim sanktuarium i poświęcił figurę Chrystusa Króla na placu sanktuaryjnym. Figurę zaprojektował prof. Franciszek Kalfas z Krakowa.

1964 – Odnowienie ołtarza św. Antoniego w kościele parafialnym oraz odrestaurowanie wnętrza kościoła św. Krzyża.

1965.09.16-19Dni Maryjne w sanktuarium Matki Bożej Saletyńskiej w Dębowcu z udziałem ks. bpa Stanisława Jakiela z Przemyśla, ks. bpa Jerzego Ablewicza i ks. bpa Karola Pękali z Tarnowa. Przybyło 30 tysięcy wiernych i 80 kapłanów.

1966.09.17 – Uroczystości odpustowe połączone z konsekracją kościoła sanktuaryjnego Matki Bożej Saletyńskiej w Dębowcu. Konsekracji świątyni dokonał ks. bp Ignacy Tokarczuk dla uczczenia 1000-lecia Chrztu Polski. Uroczystość upamiętniła trzy rocznice: 1000-lecie Chrztu Polski, 120-lecie objawienia w La Salette i 30-lecie położenia kamienia węgielnego pod tę świątynię. Jako świadectwo tej historycznej chwili wmurowano i poświęcono dwie marmurowe tablice w przedsionku kościoła. Tablica I: Dla uczczenia Tysiąclecia Chrztu Polski w stu dwudziestą rocznicę Zjawienia Matki Boskiej w La Salette a zarazem w trzydziestolecie położenia kamienia węgielnego pod tę świątynię Matki Boskiej saletyńskiej powstającą z ofiar pobożnych pielgrzymów w dniu uroczystej konsekracji, której dokonał J.E. Ks. Dr Ignacy Tokarczuk Biskup Ordynariusz Przemyski płytę tę wmurowano. Dębowiec, dnia 17 września 1966 Księża Saletyni. Tablica II: Inicjatorom budowy świątyni ku czci Matki Boskiej Saletyńskiej w Dębowcu Ks. Dr Michałowi Bielakowi MS, Ks. Michałowi Kolbuchowi MS, którzy piórem redaktorskim, kazaniami przygotowali grunt pod wielkie dzieło oraz Ks. Dr Augustowi Gauthier MS ówczesnemu przełożonemu tutejszego klasztoru w roku Millenijnym Czciciele M. B. Saletyńskiej. 966 + 1966. Ks. Biskup, konsekrując świątynię w Dębowcu pod wezwaniem Matki Bożej Saletyńskiej, umieścił w jej głównym ołtarzu relikwie św. Wojciecha, biskupa i męczennika, oraz św. Katarzyny Aleksandryjskiej, dziewicy i męczenniczki. Konsekracja kościoła Matki Bożej Saletyńskiej w Dębowcu stała się wieczystą pamiątką obchodów Millennium Chrztu Polski.

1966 – Odnowienie i pozłocenie neogotyckiego ołtarza Serca Pana Jezusa.

1968 – Rozbiorka starych organów i zakupienie w Krościenku Wyżnym nowych 8-glosowych organów oraz ich instalacja w kościele parafialnym w Dębowcu - wzbogaconych przez dodanie 3-głosów.

1969.02.02 – Poświęcnie nowych organów przez biskupa Stanisława Jakiela z Przemyśla.

1969.05.17 – Nadanie patrona Szkole Podstawowej w Dębowcu, którym został prof. Stanisław Pawłowski, rodak dębowiecki.

1969.06.15 – Pierwszy Zlot Młodzieży z Podkarpacia w Dębowcu pod przewodnictwem bpa Tadeusza Błaszkiewicza z Przemyśla.

1969.09.18 – Saletyni w pierwszym dniu triduum wrześniowych uroczystości odpustowych zorganizowali w dębowieckim sanktuarium po raz pierwszy dzień chorych dla archiprezbiteratu jasielskiego. Punkt ten na stałe wszedł do programu sanktuarium.

1969 – Gruntowna restauracja i pozłocenie chrzcielnicy, pokrycie dachu kościoła blachą cynkową oraz radiofonizacja kościoła parafialnego.

1970.03.19-20 – Uroczystości nawiedzenia parafii św. Bartłomieja w Dębowcu przez Matkę Bożą Częstochowską w symbolach.

1971.12.24 – Odnowienie ołtarza Soborowego przez Stanisława Hencnera.

1972 wrzesień – Saletyni urządzili drogę procesyjną wokół placu sanktuaryjnego w Dębowcu oraz zbudowali ołtarz polowy na zboczu kalwarii saletyńskiej. Projekt ołtarza polowego wykonał prof. Jan Budziło z Krakowa. Podium ołtarza zostało wykonane z desek. W 1974 r. przeniesiono ten ołtarz na nowe miejsce, przed figurę Chrystusa Króla, odtwarzając go w takim samym stanie, w jakim się znajdował poprzednio na zboczu kalwarii. W 1980 r., z inicjatywy ks. superiora Stanisława Wygonika sr, zbudowano nowe podium ołtarzowe o konstrukcji żelbetonowej, rozbudowując je o dwa boczne skrzydła. Całość podium zabezpieczono balustradą z poręczami metalowymi. Ołtarz służył uroczystościom religijnym do końca września 1995 r., a następnie go rozebrano. Nowy wybudowano na uroczystości koronacyjne w 1996 r. i służy jako obiekt sakralny do nabożeństw religijnych.

1972.09.17-20 – Trzy wielkie jubileusze: 125-lecia objawienia Matki Bożej w La Salette, 120-lecia powstania Zgromadzenia Misjonarzy Matki Bożej z La Salette i 70-lecie pobytu Misjonarzy Matki Bożej z La Salette w Polsce. W wielkich uroczystościach w Dębowcu wzięli udział dwaj najwybitniejsi Polacy XX wieku: Prymas Polski – kardynał Stefan Wyszyński i kardynał Karol Wojtyła, późniejszy następca Stolicy Piotrowej – Papież Jan Paweł II, oraz dwaj biskupi: Ignacy Tokarczuk, ordynariusz przemyski i Jerzy Ablewicz, ordynariusz tarnowski. W uroczystościach tych uczestniczyło około 40 tysięcy pielgrzymów, 200 kapłanów, rozdano 15 tysięcy Komunii świętych. Prymas Polski Stefan Kardynał Wyszyński wygłosił w Dębowcu Słowo Boże dla pielgrzymów podkarpackiej ziemi. Czerpiąc myśli z Orędzia Matki Bożej z La Salette, poruszył w homilii takie myśli, jak: konieczność wejścia na drogę nawrócenia, potrzeba nieustannej modlitwy i pokuty, konieczność święcenia dnia świętego, ochrony życia nienarodzonych, konieczność pracy formacyjnej i wychowawczej dzieci i młodzieży oraz otwarcia się na przyjęcie pojednania.

1972 – Odnowienie ambony, ołtarza z figurą Matki Bożej oraz umieszczenie obrazu Matki Bożej Częstochowskiej.

1973.01.10 – Biskup Ignacy Tokarczuk, ordynariusz przemyski, powierzył Zgromadzeniu Misjonarzy Matki Bożej z La Salette w posługę duszpasterską parafię św. Bartłomieja w Dębowcu.

1973.02.04 – Kanoniczne objęcie parafii św. Bartłomieja w Dębowcu przez saletynów. Akt przekazania odbył się podczas Mszy św. wobec ks. dziekana Antoniego Dzieniewicza, ustępującego proboszcza ks. Jana Wójtowicza, nowego proboszcza ks. Edwarda Cieśli oraz ks. prowincjała Franciszka Danioła. Pierwszym wikariuszem został ks. Zdzisław Przybycień.

1973 – Remonty koscioła parafialnego przez saletynów: otynkowanie kościoła, konserwacja dachu oraz odnowienie elewacji zewnętrznej i polichromii.

1974-1977 – Wybudowanie budynku Banku Spółdzielczego w Dębowcu.

1975.11.19 – Saletyni otwarli dla kultu publicznego kaplicę w Gliniku Polskim na terenie parafii św. Bartłomieja w Dębowcu. Za odprawienie Mszy św. w nowo otwartej kaplicy ks. proboszcz Edward Cieśla i ks. katecheta Marian Jakubiec zostali ukarani przez Kolegium do Spraw Wykroczeń w Krośnie grzywną po 5000 zł.

1977.05.15 – Z inicjatywy ks. superiora Stanisława Wygonika sr zakończono urządzanie wystroju kaplicy bocznej Matki Bożej Płaczącej wg. projektu prof. Jana Budziło z Krakowa. Kaplica otrzymała wystrój marmurowy, ołtarz kamienny, posadzkę, witraże, kutą kratę, cztery dodatkowe gabloty na wota oraz podstawę pod łaskami słynącą figurę (do noszenia w procesji). Poświęcenia kaplicy dokonał ks. bp Stanisław Jakiel z Przemyśla. Inicjatorem wystroju kaplicy Matki Bożej Płaczącej w dębowieckim sanktuarium był br. Bronisław Glanc, który 24 kwietnia 1975 r. przedstawił radzie domowej wniosek o zmianę wystroju kaplicy Matki Bożej Płaczącej i zabezpieczenia wotów przed kradzieżą. Wniosek przyjęto, a po jego zatwierdzeniu przez radę prowincjalną, przekazano do realizacji superiorowi ks. Stanisławowi Wygonikowi sr. Inwestycja kosztowała 540 tysięcy zł.

1977.08.24 – Uroczystości 600-lecia diecezji przemyskiej w parafii św. Bartłomieja w Dębowcu z udziałem bpa Tadeusza Błaszkiewicza z Przemyśla. Misje parafialne przygotowujące wspólnotę parafialną do tych uroczystości prowadzili w dniach od 14 do 24 sierpnia ks. Stefan Mycak i ks. Józef Burda.

1978.10.16 – Wybór ks. kard. Karola Wojtyły, metropolity krakowskiego, na papieża Jana Pawła II – euforia w Dębowcu, w Polsce i na świecie.

1978.12.03 – Uroczyste poświęcenie odnowionej elewacji i polichromii kościoła św. Bartłomieja w Dębowcu przez ks. bpa Ignacego Tokarczuka. Elewację kościoła wykonał Józef Szynal z Jasła, a polichromię wnętrza kościoła i odnowienie ołtarzy mgr Zygmunt Wiglusz z Krakowa. W tym dniu rozpoczęto nawiedzenie rodzin w parafii św. Bartłomieja w Dębowcu przez kopię obrazu Matki Bożej Częstochowskiej.

1979.04.15 – Dekretem bpa Igancego Tokarczuka parafia św. Bartłomieja została odłączona od dotychczasowego dekanatu żmigrodzkiego i przyłączona do dekanatu Jasło-Zachód.

1982.07.07 – Pierwsze nabożeństwo nieustającej nowenny do Matki Bożej Saletyńskiej w Dębowcu. Wprowadzono je na stałe w program duszpasterski w kaplicy sanktuaryjnej w Dębowcu, wychodząc naprzeciw zapotrzebowaniu czcicieli z całej Polski na tego rodzaju praktykę pobożności. Podczas tej nowenny odczytywane są prośby i podziękowania, które czciciele Matki Bożej Saletyńskiej składają osobiście lub przesyłają pocztą. Ilość tych intencji, a także adresy nadawców, wyraźnie wskazują na to, że apostolski zasięg dębowieckiego ośrodka przekroczył granicę naszego kraju.

1982.09.19 – Po oficjalnym zatwierdzeniu władz kościelnych wprowadzono nabożeństwo nieustającej nowenny do Matki Bożej Saletyńskiej w kaplicy sanktuaryjnej w Dębowcu. Nabożeństwo to zostało wprowadzone we wszystkich placówkach saletyńskich oraz w wielu parafiach diecezjalnych i zakonnych naszego kraju.

1983.05.13 – Urządzono kaplicę Pana Jezusa Miłosiernego w dębowieckim sanktuarium. Zainstalowano w bocznej kaplicy sanktuaryjnej figurę Pana Jezusa Miłosiernego przebaczającego kobiecie. Figurę o wysokości 2,80 metra wykonał rzezbiarz Antoni Bolek z Załęża.

1983 wrzesień – Zbudowano kapliczki różańcowe wokół placu sanktuaryjnego w Dębowcu. Kapliczki wykonano z kamienia, betonu i miedzi, o wymiarach 360x190 cm. Na wysokość kapliczki składa się cokół (125 cm), dach z obrazem (195) i krzyż (40). Na cokole każdej kapliczki symbole różańca, wykonane z miedzi i emblemat Ave Maria. Kapliczki projektował prof. Jana Budziło z Krakowa, obrazy religijne wykonali w miedzi klerycy saletyńscy: Jan Ożóg i Andrzej Sochacki.

1983 – Budowa kaplicy filialnej pod wezwaniem Matki Bożej Królowej Polski w Łazach Dębowieckich.

1984 marzec – Rozpoczęto budowę nowego domu zakonnego w Dębowcu, w którym miał zostać umieszczony nowicjat. Ostatecznie nowy budynek wg projektu architekta mgr inż. Grażyny Dąbrowskiej z Biecza ukończono w 1988 r.

1985 maj – Z inicjatywy ks. superiora Józefa Burdasia rozpoczęto budowę nowej kalwarii saletyńskiej na placu sanktuaryjnym w Dębowcu. Na usypane wzgórze, które zostało przygotowane w latach 1974-1980 przez ks. superiora Stanisława Wygonika sr, przeniesiono dotychczasową kalwarię.

1985.12.01 – Poświęcono kościół filialny pod wezwaniem Matki Bożej Królowej Polski w Łazach Dębowieckich na terenie parafii św. Bartłomieja w Dębowcu. Aktu poświęcenia dokonał bp Ignacy Tokarczuk z Przemyśla. Projekt kościoła wykonał inż. arch. Ruben Bardemannli z Krosna. Mozaikę zaprojektował i wykonał inż. Maciej Kauczyński z Krakowa. Postać Chrystusa Ukrzyżowanego wykonał Jan Mogilany z Zagórza. Ołtarz, krzyż, ambonkę i ramy do obrazu Matki Bożej Królowej Polski wykonał Edward Gierut, stolarz z Osobnicy.

1986.05.25 – Odbyły się pierwsze święcenia diakonatu i prezbiteratu, które rozpoczęły nową tradycję święceń w sanktuarium Matki Bożej Saletyńskiej w Dębowcu, dla podkreślenia ciągłości formacji. Święceń udzielił bp Marian Jaworski, administrator apostolski w Lubaczowie i rektor Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie. Święcenia diakonatu otrzymali: Mariusz Czachor, Andrzej Dubiel, Mariusz Fura, Piotr Jamioł, Łukasz Krzanowski, Józef Krzyszycha, Stanisław Michalski, Adam Mitraszewski, Stanisław Mołoń, Andrzej Partyka, Józef Piela, Jan Potoplak, Kazimierz Przybycień, Lucjan Rosół, Sławomir Wietrzyński i Kazimierz Wolan. Święcenia prezbiteratu otrzymali: ks. Mieczysław Jacek Szeptycki, Bogdan Kadłuczka, Józef Pochwat, Marek Ślemp, Stanisław Niemiec, Andrzej Sochacki, Janusz Szubart i Stanisław Witkowski.

1986.09.18-21 – Uroczystości Jubileuszowe 140 rocznicy objawienia Matki Bożej Saletyńskiej w Dębowcu. Udział wzięli Prymas Polski kard. Józef Glemp, kard. Franciszek Macharski, bp Ignacy Tokarczuk, bp Marian Jaworski i bp Stefan Moskwa. O liczebności pielgrzymów może świadczyć fakt, że udział w sumie odpustowej wzięło ponad 70 tysięcy wiernych i udzielono 45 tysięcy Komunii świętych. 21 września Prymas Polski Józef Glemp poświęcił kalwarię saletyńską, która została uprzednio przeniesiona na nowe miejsce.

1988.06.18-19 – Przywrócone zostały spotkania młodzieżowe, które organizowano przez kolejnych kilka lat w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych, tzw. czuwania młodzieży saletyńskiej. Stały się one stałym punktem programu w życiu sanktuarium dębowieckiego. Co roku od trzeciego piątku czerwca do niedzieli sanktuarium w Dębowcu tętni sercami młodych ludzi, którzy tutaj po zakończeniu roku szkolnego licznie przybywają z różnych stron Polski, by ubogacić swe wnętrze pod czułym spojrzeniem Pięknej Pani z La Salette.

1990 – Gazyfikacja; założenie wodociągów w Dębowcu.

1991 – Obchody Jubileuszu 90-lecia założenia OSP.

1991.09.01 – Nauka religii w polskich szkołach.

1992 styczeń-1993 maj – Z inicjatywy ks. superiora Władysława Pasiuta trwały w sanktuarium dębowieckim prace kamieniarskie i inne. W miejsce dotychczasowego lastriko ściany wewnątrz świątyni wyłożono białym piaskowcem. Okoliczni mieszkańcy okazali chętną, zorganizowaną pomoc. Ułożono w prezbiterium posadzkę marmurową, odrestaurowano kaplicę Matki Bożej Płaczącej i Pana Jezusa Miłosiernego, na chórze założono sześć witraży, wymieniono instalację elektryczną i nagłośnienie oraz wymalowano wewnątrz świątynię. Ponadto odnowiono w prezbiterium dębowe stalle zakonne, usunięto dotychczasowe balaski, zainstalowano alarm antywłamaniowy oraz dokonano remontu Domu Maksymina.

1992.03.25 – Bullą Totus Tuus Poloniae Populus Papież Jan Paweł II ustanowił nową strukturę administracyjno-organizacyjną Kościoła Katolickiego w Polsce. W wyniku tych zmian sanktuarium Matki Bożej Saletyńskiej w Dębowcu oraz parafia św. Bartłomieja w Dębowcu znalazły się w nowoutworzonej diecezji rzeszowskiej.

1992.07.08 – Historyczne wydarzenie! Po 40 latach nielegalnego zajmowania domu zakonnego w Dębowcu przez kolejne instytucje państwowe (Sanatorium Przeciwgruźlicze, Szpital Powiatowy w Jaśle i Państwowy Dom Pomocy Społecznej dla Dorosłych) został on zwrócony Zgromadzeniu Misjonarzy Matki Bożej z La Salette przez nowe władze III Rzeczypospolitej. Saletyni przez 19 lat (od 1 lipca 1973 r.) modlili się publicznie w dębowieckim sanktuarium o zwrot domu zakonnego.

1992.10.27 – Oddano do użytku nowy budynek szkolny, w którym mieści się Szkoła Podstawowa im. prof. Stanisława Pawłowskiego i Gimnazjum im. gen. Kazimierza Pułaskiego, a także salę gimnastyczną.

1993.09.21 – Z inicjatywy ks. Piotra Jamioła zorganizowano sympozjum o kulcie Matki Bożej Saletyńskiej w sanktuarium dębowieckim.

1993 – Odrestaurowanie elewacji zewnętrznej kościoła św. Krzyża.

1994.04.12 – Bp Kazimierz Górny, ordynariusz rzeszowski, wydał dekret zatwierdzający kościół Matki Bożej Saletyńskiej w Dębowcu jako sanktuarium maryjne, gdzie w szczególny sposób czci się figurę Matki Bożej Saletyńskiej – Pojednawczyni grzeszników w bocznej kaplicy sanktuaryjnej.

1994.06.18 – 270 Konferencja Episkopatu Polski w Łomży wypowiedziała się jednogłośnie i pozytywnie za koronacją papieskimi koronami łaskami słynącej figury Matki Bożej Saletyńskiej w dębowieckim sanktuarium.

1994.09.01 – Powołano redakcję czasopisma La Salette – Posłaniec Matki Bożej Saletyńskiej w celu rozpoczęcia starań wznowienia wydawania pisma saletyńskiego. Pierwszym jego redaktorem naczelnym został ks. Franciszek Szklarski. Ponadto w skład redakcji weszli: ks. Piotr Jamioł, ks. Czesław Hałgas sr, ks. Sławomir Wietrzyński, ks. Władysław Źrebiec i P. Iwona Józefiak.

1994.10.29 Prowincjalna komisja koronacyjna, w składzie: ks. lic. Piotr Jamioł – przewodniczący i ks. dr Zbigniew Żyźniewski, przygotowała i zebrała odpowiednią dokumentację historyczną dotyczącą kultu Matki Bożej Saletyńskiej w Dębowcu, przekazując ją na ręce ks. bpa Kazimierza Górnego. Następnie biskup rzeszowski, Kazimierz Górny, przedłożył Stolicy Apostolskiej, przez ręce nuncjusza apostolskiego, ks. abpa Józefa Kowalczyka, popartą swoim autorytetem prośbę wraz z dokumentacją historyczną o koronację łaskami słynącej figury Matki Bożej Saletyńskiej w dębowieckim sanktuarium.

1995.01.14 – Kongregacja Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów Świętych w Rzymie wydała specjalne Pismo Apostolskie w formie brewe, zezwalające na koronację w imieniu i z autorytetem Najwyższego Pasterza łaskami słynącej figury Matki Bożej Saletyńskiej w Dębowcu: Jan Paweł II, Papież na wieczną rzeczy pamiątkę. Bolesna Matka Chrystusa kiedy pod krzyżem swego Syna stała, ustanowiona została naszą Matką (por. J 19, 26). Dlatego lud wierny pod Jej obronę się ucieka i otacza Ją synowska czcią. Przeto na prośbę Najdostojniejszego Biskupa Kazimierza Górnego, Ordynariusza Rzeszowskiego, który listem z dnia 29 października ubiegłego roku wyraził pragnienie duchowieństwa i wiernych, chętnie się zgadzamy, aby piękna, z bardzo licznych łask słynąca figura Błogosławionej Dziewicy, pod wezwaniem Naszej Pani z La Salette, która jest otoczona czcią w kościele położonym w miejscowości o nazwie Dębowiec, Naszym imieniem i powagą drogocenną korona mogła być ozdobiona. Jakiekolwiek inne przeciwne racje nie mogą temu stać na przeszkodzie. Dano w Rzymie, u Świętego Piotra, pod pieczęcią Rybaka, dnia 14 stycznia 1995 roku, w siedemnastym roku Naszego Pontyfikatu. + Angelus Card. Sodano Sekretarz Stanu.

1995.10.20 – Rada prowincjalna powołała przy sanktuarium Matki Bożej Saletyńskiej w Dębowcu Apostolstwo Rodziny Saletyńskiej w składzie: ks. Franciszek Gutter – dyrektor, ks. Fryderyk Przybycień i Pani Iwona Józefiak.

1995 – Otwarcie Magurskiego Parku Narodowego.

1996-2002 – Wydawanie przez parafię Dębowiec miesięcznika Głos św. Bartłomieja.

1996 maj-sierpień Saletyni na placu sanktuaryjnym w Dębowcu wybudowali nowy ołtarz polowy, który usytuowano na nowym miejscu, o kilkadziesiąt metrów za dotychczasowym ołtarzem polowym. Stary ołtarz polowy został zburzony. Ołtarz zaprojektowany został jako dwukondygnacyjny: krypta pod ołtarzem i ołtarz. Podium ołtarzowe o wymiarach: długość 23 m, szerokość 11 m, wysokość 6 m zbudowane zostało na solidnej konstrukcji z betonu. Cokół z pełnej cegły. Płyta ołtarza ze stropu żelbetonowego. Ołtarz pokryto dachem pulpitowym z blejtramem, na którego całość składa się: konstrukcja ażurowo stalowa, blacha ocynkowana oraz zwieńczenie (krzyż saletyński). Przy kościele sanktuaryjnym dobudowano nową obszerną zakrystię dla służby liturgicznej, a pod nią odpowiednie sanitariaty dla pielgrzymów (w tym dla osób niepełnosprawnych).

1996.06.18 – Pielgrzymka duchowieństwa diecezji rzeszowskiej w dębowieckim sanktuarium pod przewodnictwem bpa Kazimierza Górnego, ordynariusza rzeszowskiego i bpa Edwarda Białogłowskiego w ramach duchowego przygotowania diecezji do koronacji łaskami słynącej figury Matki Bożej Saletyńskiej. W pielgrzymce udział wzięło ponad 400 kapłanów diecezjalnych i zakonnych z diecezji rzeszowskiej.

1996.07.10 – Ojciec Święty Jan Paweł II na Placu św. Piotra w Rzymie poświęcił koronę dla łaskami słynącej figury Matki Bożej Saletyńskiej w dębowieckim sanktuarium. Wykonał ją według własnego projektu artysta plastyk krakowski Lech Dziewulski. Jako inspiracja do opracowania projektu posłużyła ikonografia stroju Maryi (motyw róż) podczas Jej objawienia w La Salette.

1996.09.09Radio Maryja w sanktuarium Matki Bożej Saletyńskiej w Dębowcu. Na spotkanie ze swoją ulubioną rozgłośnią przybyła do Dębowca liczna rzesza słuchaczy, skupiona w Rodzinie Radia Maryja, z terenu całej południowo-wschodniej Polski. Przybyli pielgrzymi z Krakowa, Lublina, Tarnowa, Dębicy, Pilzna, Rzeszowa, Stalowej Woli, Mielca, Krosna, Gorlic, Jasła, Niska, Leska, Sanoka, Sokołowa Małopolskiego, Sędziszowa, Biecza, Brzostku, Kołaczyc, Czeluśnicy, Bieżdziedzy, Trzcinicy, Nowego Żmigrodu, Osobnicy, Załęża i Glinika Nowego. Byli także księża z pobliskich dekanatów oraz z diecezji rzeszowskiej, tarnowskiej, archidiecezji przemyskiej i siostry zakonne z różnych zgromadzeń oraz wierni z Dębowca i okolicznych miejscowości. Program radiowy z sanktuarium Matki Bożej Saletyńskiej prowadził o. Piotr Andruszewicz, redemptorysta z Torunia.

1996.09.12-14 – Uroczyste triduum poprzedzające uroczystości koronacji figury Matki Bożej Saletyńskiej w Dębowcu z udziałem kard. Franciszka Macharskiego, metropolity krakowskiego, bpa Kazimierza Górnego, biskupa rzeszowskiego, bpa Rudolfa Balaża z Bańskiej Bystrzycy, przewodniczącego konferencji biskupów Słowacji.

1996.09.15 – Największe wydarzenie w życiu dębowieckiego sanktuarium - uroczystość koronacji figury Matki Bożej Saletyńskiej połączona z jubileuszem 150-lecia objawienia Maryi w La Salette. Mszy św. koronacyjnej o godz. 1100 przewodniczył abp Józef Kowalczyk, nuncjusz apostolski w Polsce. Koncelebrowało z nim 47 biskupów Episkopatu Polski, bp Rudolf Balaż z Bańskiej Bystrzycy, przewodniczący konferencji biskupów Słowacji, generał saletynów ks. Isidro Perin, prowincjał ks. Augustyn Hamielec oraz ponad 150 kapłanów. Homilię wygłosił kard. Józef Glemp, Prymas Polski. Przypomniał zasadniczą treść przesłania Matki Bożej, która objawiła się w La Salette przed 150 laty. Podkreślił aktualność orędzia Maryi. W centrum tego Orędzia znajduje się skierowane do człowieka wezwanie do nawrócenia, którego początkiem jest poznanie i uznanie własnej grzeszności. Prymas podkreślił, że grzech ma nie tylko wymiar indywidualny, ale i społeczny. Po homilii Prymasa breve papieskie odczytał ks. bp Edward Białogłowski. Potem nastąpiła najbardziej uroczysta chwila: obrzęd koronacji łaskami słynącej figury Matki Bożej Saletyńskiej w dębowieckim sanktuarium. O godz. 1207 abp Józef Kowalczyk, nuncjusz apostolski w Polsce, nałożył złotą koronę w kształcie wieńca z róż na skronie łaskami słynącej figury Matki Bożej Saletyńskiej. Współkoronatorami byli: kard. Józef Glemp, Prymas Polski i Franciszek Macharski, metropolita krakowski, abp Józef Michalik, metropolita przemyski oraz bp Kazimierz Górny, ordynariusz rzeszowski. W uroczystościach koronacyjnych łaskami słynącej figury Matki Bożej Saletyńskiej w Dębowcu koło Jasła w dniu 15 września 1996 r. uczestniczyli: Abp Józef Kowalczyk, nuncjusz apostolski; Kardynałowie - Józef Glemp, Prymas Polski i Franciszek Macharski, metropolita krakowski; Episkopat Polski: Arcybiskupi – 4 (Józef Michalik, Stanisław Nowak, Edmund Piszcz, Bolesław Pylak) i Biskupi - 40 (Kazimierz Górny, Adam Dyczkowski, Marian Gołębiewski, Stanisław Napierała, Alfons Nossol, Tadeusz Rybak, Kazimierz Ryczan, Andrzej Suski, Adam Śmigielski, Jan Śrutwa, Jan Wieczorek, Wojciech Ziemba, Edward Białogłowski, Gerard Bernacki, Władysław Bobowski, Jan Chrapek, Paweł Cieślik, Marian Duś, Józef Gucwa, Mieczysław Jaworski, Jacek Jezierski, Ryszard Karpiński, Marian Kruszyłowicz, Jan Mazur, Stefan Moskwa, Kazimierz Nycz, Adam Odzimek, Edward Ozorowski, Józef Pazdur, Stefan Regmunt, Stefan Siczek, Wacław Skomorucha, Piotr Skucha, Paweł Socha, Stanisław Stefanek, Jan Styrna, Jan Tyrawa, Tadeusz Werno, Julian Wojtkowski, Marian Zimiałek); Bp Rudolf Balaż z Bańskiej Bystrzycy (Słowacja); Przełożeni zakonów i zgromadzeń męskich (15); i żeńskich (10); Przedstawiciele władz akademickich i kościelnych (9); Przedstawiciele placówek saletyńskich z następujących krajów: Włochy, Francja, Niemcy, Anglia, Słowacja, Ukraina, Białoruś, Madagaskar, USA; Przedstawiciele władz administracyjnych i samorządowych na czele z wojewodami krośnieńskim i rzeszowskim, prezydenci, burmistrzowie miast i gmin; Ponad 150 kapłanów diecezjalnych i zakonnych uczestniczyło w uroczystej koncelebrze Mszy św. koronacyjnej; Około 60 tys. pielgrzymów z Polski, Słowacji, Ukrainy, Niemiec i USA; Rozdano ponad 30 tys. Komunii świętych; Około 200 kapłanów diecezjalnych i zakonnych pełniło posługę w sakramencie pokuty. Kilkadziesiąt tysięcy osób przystąpiło do spowiedzi świętej; Około 400 kapłanów diecezjalnych i zakonnych, 100 sióstr zakonnych i 120 kleryków diecezjalnych i zakonnych wzięło udział w uroczystościach; Przybyło 308 zgłoszonych pielgrzymek (w tym piesze pielgrzymki: z Rzeszowa, z Gorlic, ze Skołyszyna, z Cieklina, z Osobnicy, ze Sławęcina, z Nienaszowa, z Jasła, z Bączala i z Trzcinicy) oraz około 500 autokarów i 5000 samochodów osobowych; Zorganizowano 20 parkingów: 4 autokarowe, 12 dla samochodów osobowych, 2 dla osób niepełnosprawnych i 2 dla kapłanów; W służbach porządkowych zatrudniono: 350 strażaków z OSP z Gminy Dębowiec, Skołyszyn, Osiek i Nowy Żmigród, 5 wozów bojowych i 10 samochodów strażackich; 126 policjantów z komendy wojewódzkiej i komend rejonowych w Jaśle i Sanoku, 24 pojazdy policyjne; 10 osób straży miejskiej i samochód oraz 600 osób świeckich z terenu Dębowca i okolic. W służbie zdrowia posługę pełniło: 5 lekarzy, 18 pielęgniarek dyplomowanych, 4 karetki pogotowia, 112 uczennic z Liceum Medycznego z Jasła, 80 harcerzy z Jasła. Udzielono ponad 200 porad lekarskich i ponad 2 tysiące pielęgniarskich. Wydano 1200 obiadów i gorących posiłków. Przekazywano bezpośrednią transmisję z uroczystości poprzez Radio Via i Radio Rzeszów oraz skróconą retransmisję w Telewizji Rzeszów. Obecna była lokalna i centralna prasa. Kosynierzy z Bieździedzy. Około 50 pocztów sztandarowych. Zjednoczone chóry: Echo z Jasła, parafialny Matki Bożej Saletyńskiej z Rzeszowa i sanktuaryjny Matki Bożej Saletyńskiej z Dębowca. Orkiestra kolejowa i rafineryjna z Jasła.

1996 – Odrestaurowanie organów.

1997.03.24 – Powstanie Stowarzyszenia Miłośników Dębowca i Okolicy.

1997 – Powstanie Parafialnego Klubu Sportowego Bartek w Dębowcu.

1998  – Organizowanie gospodarstw agroturystycznych.

1999.03.25 – Poświęcenie przez bpa Edwarda Białogłowskiego nowej szkoły w Dębowcu.

1999.08.12-15 – Uroczystości 650-lecia nadania miastu Dębowiec prawa magdeburskiego przez króla Kazimierza Wielkiego oraz 670-lecie powstanie parafii pod wezwaniem św. Bartłomieja.

1999.08.14 – Poświęcenie na rynku dębowieckim pomnika z popiersiem poety Adama Mickiewicza.

1999.08.14 – Reaktywowanie po 60 latach z inicjatywy ks. proboszcza Zbigniewa Czuchry Gwardi Dębowieckiej.

1999.08.15 – Poświęcenie Izby Pamięci w Dębowcu.

2000.02.20 – Biskup Edward Białogłowski dokonał poświęcenia nowego pawilonu Wydawnictwa La Salette przy dębowieckim sanktuarium. Pawilon został zbudowany z inicjatywy ks. Piotra Dzierżaka, dyrektora Wydawnictwa La Salette. Do dyspozycji pielgrzymów jest sklep z dewocjonaliami i pamiątkami oraz kafeteria.

2001.11.21-22 – Peregrynacja obrazu Matki Bożej Częstochowskiej w parafii św. Bartłomieja w Dębowcu.

2002.05.17 – Nadanie  patrona Gimnazjum w Dębowcu, którym został gen. Kazimierz Pułaski.

2002.08.24 – Uroczysta celebracja w parafii św. Bartłomieja w Dębowcu z okazji roku jubileuszowego 100-lecia saletynów na polskiej ziemi z udziałem bpa Edwarda Białogłowskiego z Rzeszowa, ks. prowincjała Józefa Krzyszychy, duchowieństwa diecezjalnego i zakonnego oraz licznej rzeszy wiernych.

2002.09.15 – Centrala uroczystość jubileuszowa w dębowieckim sankturaium podczas odpustu wrześniowego z udziałem kard. Mariana Jaworskiego, metropolity lwowskiego, bpa rzeszowskiego Kazimierza Górnego, ks. infułata Juliana Pudło oraz przedstawicieli prowincji saletyńskich z całego Zgromadzenia.

2004.09.21 – Biskup rzeszowski, Kazimierz Górny, utworzył dekanat dębowiecki.

2006 – Renowacja Grobu Pańskiego w kościele parafialnym w Dębowcu.

2006-2007 – Remont plebanii w Dębowcu.

2007.09.23 – Poświęcenie pomnika Armii Krajowej z okazji 68 rocznicy powstania SZP ZWZ i AK Dębowiec.

2008.07.1-3 – Prace przy alejkach na cmentarzu parafialnym w Dębowcu.

2008 czerwiec – Zainstalowanie na wieży kościoła parafialnego w Dębowcu nowego zegara oraz dzwonów elektronicznych.

2008 grudzień – Prace przy kościele parafialnym w Dębowcu; kanalizacja deszczowa i zdjęcie lastryka ze ścian zewnętrznych.

2009 – Prace przy kościele parafialnym w Dębowcu; osuszanie i izolacja fundamentów; projekt techniczny kościoła.

2009  -   Renowacja orła ze sztandaru Gwardii Dębowieckiej.

2009.08.15-16 – Uroczystości 660-lecia nadania miastu Dębowiec prawa magdeburskiego przez króla Kazimierza Wielkiego.

Powyższe kalendarium, opracowane przez ks. dra. Piotra Jamioła MS, jest fragmentem ksiązki jego autorstwa pt Historia Dębowca, wydanej w 2009r. staraniem Stowarzyszenia Miłośników Dębowca i Okolicy.

 
 
 
 
Wspierane przez Hosting o12.pl